ซูม่านกำลังจะพิมพ์ตอบ ประตูห้องพักก็ถูกใครบางคนผลักเปิดดังปัง
หลินเวย เพื่อนร่วมห้อง สวมรองเท้าส้นสูง แก้มแดงก่ำ วิ่งพรวดเข้ามา มือกำโทรศัพท์ไว้แน่น ทั้งตัวตื่นเต้นจนกระทืบเท้าไม่หยุด
“สาว ๆ ดูสิว่าฉันถ่ายอะไรมาได้! โอ๊ย วันนี้โชคดีสุด ๆ ไปเลย!” หลินเวยกรี๊ดพลางยื่นหน้าจอโทรศัพท์ไปตรงหน้าเพื่อนร่วมห้องทุกคน
ซูม่านเก็บโทรศัพท์ เลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ อย่างแนบเนียน ก่อนจะมองตามไปด้วย
บนหน้าจอเป็นภาพถ่ายที่เห็นได้ชัดว่าแอบถ่ายจากระยะไกล
ฉากหลังเป็นทางเดินร่มรื่นในมหาวิทยาลัย แสงอาทิตย์ยามเย็นทอดเงาร่างของชายหนุ่มให้ยาวเหยียด เขาสวมเสื้อแจ็กเก็ตกันลมสีดำเรียบ ๆ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า เสี้ยวหน้าคมชัดสะอาดตา แผ่บรรยากาศเย็นชาและสูงส่งที่ชวนให้คนไม่กล้าเข้าใกล้
เป็นฟู่เหิงจืออย่างไม่ต้องสงสัย
“นี่ฟู่เหิงจือใช่ไหม? เธอถ่ายเขาได้ด้วยเหรอ!” หลี่ลี่ เพื่อนร่วมห้อง อุทานอย่างตกใจ
“ใช่แล้ว!” หลินเวยเชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ ราวกับกำลังอวด “พวกเธอไม่รู้หรอกว่าเขาเข้าหายากแค่ไหน วันนี้ฉันตั้งใจเข้าไปชวนคุย ถึงเขาจะไม่ค่อยตอบสนองอะไร แต่เขาก็มองฉันด้วยนะ! จริง ๆ สายตาเขาสุดยอดมาก ฉันรู้สึกว่าเขาต้องจำฉันได้แน่ ๆ!”
หลินเวยเลื่อนดูภาพแอบถ่ายพร่ามัวอีกหลายภาพในโทรศัพท์ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหนือกว่า