ซูม่านหันกลับไป
ที่หน้าประตูมีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่
นางมีอายุราวสิบหกสิบเจ็ดปี สวมเสื้อคลุมสีขาวจันทร์ปักลายกล้วยไม้ ทับด้วยเสื้อกั๊กสีเขียวอ่อน บนมวยผมปักเพียงปิ่นเงินเรียบ ๆ อันหนึ่ง ทั่วร่างไม่มีเครื่องประดับเกินจำเป็น
ด้านหลังนางมีสาวใช้หน้ากลมตามมาด้วยคนหนึ่ง แต่งกายเรียบร้อยไม่ต่างกัน กำลังสำรวจซูม่านอยู่
เสียงระบบดังขึ้นในส่วนลึกของจิตใจนาง
【ติ๊ง ตรวจพบว่านางเอกต้นฉบับ กู้ชิงเหอ กลับชาติมาเกิดแล้ว โปรดระวัง】
“กลับชาติมาเกิดหรือ มาจากโลกเดิมเหรอ?”
【ไม่ใช่โลกต้นฉบับ แต่มาจากอีก 7 ปีข้างหน้าในโลกปัจจุบัน ซึ่งเป็นชีวิตที่มีโฮสต์อยู่】
สีหน้าซูม่านยังคงสงบนิ่ง นางกำปิ่นทองไว้ในมือ เอียงศีรษะมองกู้ชิงเหอ น้ำเสียงแฝงความเอาแต่ใจตามปกติ “เจ้าก็ถูกใจมันหรือ?”
สายตากู้ชิงเหอตกลงบนปิ่นนกกระจอกในมือซูม่าน แววตาฉายความมั่นใจว่าจะต้องได้มันมาครอง ทว่าสีหน้ายังคงอ่อนโยนดังเดิม “ปิ่นทองอันนี้ทำประณีตมาก ข้าอยากซื้อไปมอบให้คนอื่น แม่นางจะยอมตัดใจขายให้ได้หรือไม่?”
“ไม่ขาย” ซูม่านตอบอย่างเด็ดขาด ก่อนยัดปิ่นทองเข้าชายแขนเสื้อ “ข้าเห็นก่อน”
ชุนซิ่ง สาวใช้ที่อยู่ด้านหลังกู้ชิงเหอทนไม่ไหว ก้าวออกมาหนึ่งก้าว “แม่นางพูดจาอย่างนี้ได้อย่างไรกัน คุณหนูของข้าพูดกับท่านดี ๆ—”
“พูดอะไรกันเล่า” ซูม่านกลอกตา “ข้ามาก่อน ข้าหยิบก่อน ถ้าอยากได้ก็คราวหน้ามาให้เร็วกว่านี้”
ชุนซิ่งโกรธจนหน้าแดง “เจ้า—”
กู้ชิงเหอยกมือห้ามนางไว้
นางเงยหน้าพิจารณาซูม่าน ครั้นสายตาหยุดอยู่บนใบหน้าของอีกฝ่าย ปลายนิ้วก็เผลอกำแน่นขึ้นมา
นางเชื่อมั่นอยู่เสมอว่าตนมีรูปโฉมไม่เลว