เฉินหมิงสัมผัสได้ถึงความละโมบที่ไม่ปิดบังนี้อย่างเฉียบแหลม
เขาเหยียดยิ้มเย็นชา
พลางดึงกระป๋องโคล่าเข้ามาแนบอกตามธรรมชาติ
ในโลกที่ถูกมลทินอย่างล้ำลึกนี้
ใครคิดจะแย่งของจากมือเฉินหมิง ไม่ว่าจะเป็นเทพเซียนเต็มฟ้า ก็ต้องฟันหน้าหักไปหลายซี่!
"อมิตาพุทธ"
จากมุมถ้ำ เสียงสวดพุทธดังแสบแก้วหู
พระถังไม่รู้หยุดสวดมนต์ตั้งแต่เมื่อใด
เขาหดตัวอยู่ในกองฟางแห้ง
ใบหน้าซีดเซียวเพราะความตื่นตระหนก บัดนี้กลับฉาบด้วยความรังเกียจจอมปลอม
พระถังกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ
ดวงตาที่แดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดก็อดไม่ได้ที่จะชำเลืองไปยังโคล่าในมือเฉินหมิง
แต่ปากกลับเอื้อนเอ่ยวาจาสูงส่ง
"ศิษย์ทรพี"
"ผู้บวชพึงยึดมั่นศีลวัตร คำนึงถึงมหากิจอัญเชิญพระไตรปิฎก"
"เจ้ามัวเล่นของประหลาดเหล่านี้ทั้งวัน บัดสีนัก!"
"น้ำดำเช่นนี้ส่งกลิ่นฉุนเฉียว ต้องเป็นของมารที่ทำให้จิตใจว้าวุ่น!"
พระถังยิ่งพูดยิ่งรู้สึกว่าตนมีเหตุผล ถึงขั้นเชิดคางขึ้นอย่างหยิ่งยโส
"หากเจ้ายังมีใจฝักใฝ่พุทธแม้สักนิด ก็จงทำลายมันเสียเดี๋ยวนี้ อย่าให้ขัดขวางการบำเพ็ญของอาตมา!"
เฉินหมิงฟังคำพูดสองมาตรฐานของพระถัง
แทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่
เขาชายตามองพระถังอย่างดูแคลน
"หลวงพี่"
"ถ้าท่านมีใจฝักใฝ่พุทธจริง คงไม่ด่าว่าข้าคือของมาร ขณะที่ท้องก็ร้องดังลั่น"
เฉินหมิงแฉโฉมพระถังอย่างไร้ความปรานี
"เมื่อครู่เสียงนี้ ข้าได้ยินชัดตั้งแต่ปากถ้ำ"
"อยากดื่มก็พูดตรง ๆ จะมาแสร้งทำเป็นหมาหางยาวทำไม?"
พระถังถูกคำพูดนี้สวนจนหน้าแดงก่ำ