เฉินหมิงฟังเสียงการแจ้งเตือนของระบบแล้วยิ้มอย่างพึงพอใจ
โคล่าครึ่งกระป๋องราคาถูกนี่ แลกมาซึ่งความภักดีถึงตายของปีศาจยักษ์ระดับ SSS ได้
การค้าขายครั้งนี้ เรียกได้ว่ากำไรเลือด
แต่การแสดงที่แท้จริง ยังห่างไกลจากการสิ้นสุด
ซุนหงอคงมองกระป๋องอะลูมิเนียมที่ว่างไปครึ่งหนึ่งในมืออย่างละโมบ
เขาเลียหยดของเหลวสีดำที่เหลืออยู่บนปากกระป๋องอย่างอาลัยอาวรณ์
รสหวานที่ค้างอยู่ในปากไม่รู้จบนั้น ทำให้เขากระวนกระวายใจยิ่งนัก
“น้องชาย...”
ซุนหงอคงมองเฉินหมิงอย่างน่าสงสาร
“สุราแห่งความสุขอันวิเศษนี้ เจ้ามี...”
“มีของเหลือเก็บอีกหรือไม่?”
“ข้ายังไม่หนำใจเลย!”
ซุนหงอคงแสดงท่าทางอย่างร้อนรน
เฉินหมิงส่ายหน้าอย่างใจเย็น
เขาถอนหายใจอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
“ท่านอาจารย์ ข้าก็บอกท่านไปชัดเจนแล้วเมื่อครู่”
“ของสิ่งนี้ล้ำค่า ปรุงแต่งได้ยากยิ่ง”
“ข้าข้ามเขตแดนมา จึงมีติดตัวอยู่น้อย”
เฉินหมิงเว้นจังหวะอย่างแยบคาย
“หากมอบให้ท่านตามอำเภอใจ ภายหน้าเมื่อพบคราวคับขัน ข้าจะเอาอะไรปกป้องชีวิต?”
เมื่อได้ยินคำปฏิเสธอันไร้เยื่อใยของเฉินหมิง
ซุนหงอคงก็ร้อนใจ
เขาร้อนใจขึ้นมาจริง ๆ
ความรู้สึกซ่าที่กระตุ้นจากคาร์บอเนตซึ่งทำให้เสพติดนั้น ราวกับมีแมลงตัวเล็ก ๆ นับไม่ถ้วน คลานอยู่ในใจของเขาอย่างบ้าคลั่ง