พระถังซานจ้างเอามือกุมหน้าอกแน่น ไออย่างรุนแรง
เขามองเศษแผ่นศิลาจารึกที่แตกละเอียดเต็มพื้น แล้วมองแววตาไร้ความรู้สึกของเฉินหมิง กำแพงใจพังทลายสิ้นเชิง
แม้เขาจะหัวโบราณ แต่ก็ไม่ได้โง่
เขารู้สึกได้ชัดเจนว่า ชายหนุ่มตรงหน้าพร้อมจะทำให้เขาพิการจริง ๆ พระโพธิสัตว์สั่งให้ซุนหงอคงปกป้องความปลอดภัยของเขา แต่การไปถึงแดนตะวันตกโดยร่างกายครบสมบูรณ์ กับการถูกลากไปนั้นเป็นคนละเรื่อง
“เข้า... เข้าใจแล้ว...”
พระถังซานจ้างก้มศีรษะด้วยความอัปยศ เสียงแผ่วราวกับใยแมงมุม ไม่กล้าแม้แต่จะท่องพระนามพระอมิตาภพุทธะให้จบ
ไม่ไกลออกไป
ตือโป๊ยก่ายที่เพิ่งเก็บสมุดภาพใส่ในเสื้ออย่างทะนุถนอม ได้เห็นฉากทั้งหมดนี้จนหมด
ร่างใหญ่โตของเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้
“ติ๊ง”
ตือโป๊ยก่ายกลืนน้ำลาย
เดิมทีเขาคิดว่า เจ้าวานรตายด้านแบกกระบองทองสุริยันนั่นคือคนที่บ้าระห่ำและไร้เหตุผลที่สุดในกลุ่มแล้ว
แต่ตอนนี้ดูไป เขาคิดผิดมหันต์!
ชายหนุ่มที่แต่งตัวเหมือนมนุษย์ปุถุชน ดูไม่มีพิษภัยคนนี้ ต่างหากคือตัวอันตรายอย่างแท้จริง!
แม้แต่พระถังซานจ้าง ผู้เป็นแกนกลางของคณะเดินทางไปอัญเชิญพระไตรปิฎก เขายังกล้าเผชิญหน้าโดยตรง แม้กระทั่งใช้พลังทางกายภาพล้วน ๆ กดข่ม!