เมื่อประกาศจากระบบที่ต่อเนื่องกันดังกึกก้องไปทั่วโลก
ทั้งโลกก็คลุ้มคลั่งขึ้นมา
ภายในอาณาเขตของหัวกั๋ว
ชาวบ้านที่ต้องทนทุกข์ทรมานจากการใช้ชีวิตภายใต้หมอกควันและความหม่นหมองเป็นเวลานาน จู่ๆ ก็รู้สึกถึงสายลมบริสุทธิ์สุดสดชื่นพัดผ่านแก้ม
เมฆครึ้มที่ปกคลุมเหนือนครหลวงเริ่มสลายตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า แสงจันทร์ที่ห่างหายไปนานทอดส่องลงมาสู่ผืนดิน
ผู้คนนับไม่ถ้วนรู้สึกว่าร่างกายเบาสบาย ความเจ็บป่วยที่เกิดจากมลทินแห่งกฎเกณฑ์ ต่างก็บรรเทาลงอย่างน่าอัศจรรย์
"ทรงพระเจริญ!"
"เฉินหมิงสุดยอด!"
"หัวกั๋วจงเจริญ!"
เสียงโห่ร้องยินดี เสียงกู่ก้องดังออกจากบ้านเรือนและท้องถนนนับไม่ถ้วน หลอมรวมกันเป็นกระแสธารที่สั่นสะเทือนหัวใจอย่างยิ่ง
ศูนย์บัญชาการนครเยียนจิง
นายพลเฒ่าตื่นเต้นจนเอาแต่ทุบถ้วยน้ำชาในมือลงบนโต๊ะอย่างแรง น้ำชากระเด็นกระจาย
"ดี! ดี! ดี!"
นายพลเฒ่าอุทานคำว่าดีสามครั้งติดต่อกัน ขอบตาแดงก่ำ
"เขาทำสำเร็จแล้ว! เขาทำสำเร็จจริงๆ ด้วย!"
ส่วนปฏิกิริยาของประเทศอื่นๆ กลับตรงกันข้ามอย่างสุดขั้ว
ภายในตำหนักดำของสหรัฐอัสดง ผู้นำสูงสุดอิจฉาจนลูกตาแดงก่ำ เขาทำลายข้าวของในห้องทำงานอย่างบ้าคลั่งราวกับคนเสียสติ
"ระบบแลกเปลี่ยนสิ่งของ?! เหตุใดหัวกั๋วจึงเปิดใช้งานก่อน!"
"ไม่ยุติธรรม! ข้าขอประท้วง! ข้าจะประท้วงต่อระบบเต๋าแห่งสวรรค์!"
เหล่าผู้นำระดับสูงของซากุระก๊กยิ่งทำหน้าเหมือนพ่อแม่ตายต่อหน้าต่อตา แต่ละคนหน้าซีดราวกับเถ้าถ่าน
พวกเขารู้ดีแก่ใจว่า เมื่อระบบแลกเปลี่ยนสิ่งของเปิดใช้งาน นั่นหมายความว่าอย่างไร
นั่นหมายความว่า ในการต่อสู้ชะตาบ้านเมืองอันโหดร้ายนี้ หัวกั๋วไม่ได้เป็นเพียงกองทัพมดที่ต่างคนต่างสู้กระจัดกระจายอีกต่อไป แต่ได้กลายเป็นป้อมปราการอันน่าหวาดหวั่นที่สามารถแลกเปลี่ยนทรัพยากรและเกื้อหนุนซึ่งกันและกันได้!