ในจังหวะนั้นเอง
เสียงเอะอะดังมาจากโถงด้านหลัง
“เจ้าบ่าวออกมารินสุราแล้ว!”
ฝูงชนแยกทางออกโดยอัตโนมัติ
ชายหนุ่มในชุดแดงมงคลผู้หนึ่งยกจอกสุรา เดินออกมาด้วยท่วงท่าสง่างาม
เขามีใบหน้างดงามดุจหยก แย้มยิ้มอย่างอ่อนโยน
ต่อให้ไปยืนอยู่ในสนามสอบจอหงวนของราชสำนักก็ต้องเป็นจอหงวนหนุ่มที่ทำให้สาวงามนับหมื่นหลงใหล
ตือโป๊ยก่ายยกจอกสุราเดินมาหยุดตรงหน้าพระถัง รินสุราให้ตามธรรมเนียมอย่างนอบน้อม
“ขอบพระคุณท่านพระอาจารย์ที่ให้เกียรติมาร่วมงาน ข้าพเจ้าขอดื่มก่อนเพื่อแสดงความเคารพ”
ว่าแล้วก็แหงนหน้าดื่มหมดรวดเดียวจบ กิริยามารยาทไร้ที่ติ
พระถังผงกศีรษะไม่หยุด เอ่ยปากชมไม่ขาด
“ช่างเป็นบุรุษงามสง่าในโลกีย์ หาได้ยากนัก ท่านโยมช่างมีวาสนาดียิ่ง”
ทุกสิ่งสมบูรณ์แบบยิ่ง
สมบูรณ์แบบจนไร้จุดบกพร่อง
เฉินหมิงยืนอยู่ริมฝูงชน จ้องเขม็งไปที่จูกังเลี่ยซึ่งกำลังสนทนาหัวเราะอย่างออกรส
ความคิดในสมองหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง
หากไม่มีอะไรผิดปกติ งานแต่งก็จะดำเนินไปอย่างราบรื่น
ซุนหงอคงก็จะหาเหตุปราบมารไม่ได้
พระถังก็ไม่มีทางบังคับให้ครอบครัวมหาเศรษฐีใจบุญนี้แตกแยก
เช่นนั้นจะรับศิษย์น้องคนที่สองได้อย่างไร?
เรื่องราวจะดำเนินต่อไปได้เยี่ยงไร?
นี่มันคือเกมที่ตันสนิท!
กฎเกณฑ์ของโลกอาถรรพ์พิศวงได้วางกับดักที่สุดแสนจะร้ายกาจไว้ที่นี่
ตราบใดที่พวกเขาอยู่ในภาพลวงตาที่ดูปกตินี้จนถึงรุ่งสาง