ข้อความถูกส่งออกไป
กลุ่มเงียบงันอีกครั้ง
ผ่านไปหนึ่งนาที
สองนาที
รูปโปรไฟล์ของอ้วนยังคงมืดมิด ไม่มีการตอบกลับใดๆ
หลี่เฒ่าเครียดจนเหงื่อเย็นเฉียบ นักเรียนเหล่านี้เขาเฝ้ามองพวกเขาเติบโตมา เป็นความหวังสุดท้ายของหัวกั๋ว ไม่ว่าจะสูญเสียคนไหนไป เขาก็รับไม่ได้
“อ้วน... ยังอยู่ไหม?”
เฉินหมิงจ้องหน้าจอแน่นิ่ง ฝ่ามือก็ชุ่มเหงื่อ
ในโลกแห่งอาถรรพ์พิศวง ต่อให้เป็นการอนุมานที่สมบูรณ์แบบที่สุด หากการปฏิบัติผิดเพี้ยนไปเพียงเสี้ยวก็จะพบกับหายนะ
ขณะที่ทุกคนคิดว่าอ้วนคงประสบเคราะห์แล้ว
“ติ๊งต่อง”
รูปโปรไฟล์ของอ้วนสว่างขึ้นทันใด
อ้วนส่งข้อความมาหนึ่งตอน นิ้วสั่นจนข้อความเต็มไปด้วยตัวอักษรผิดเพี้ยน
“พี่หมิง... ข้ารอดแล้ว!!!”
“แม่งเอ๊ย เมื่อกี้ข้าตกใจจนฉี่ราดกางเกง!”
อ้วนส่งข้อความเสียงกราดเกรี้ยวด้วยความรู้สึกเหมือนรอดชีวิตกลับมา
“ข้าฟังท่าน ใช้ส้อมเอามือที่ขาดกับโคลนมาประกอบเป็นสเตโกซอรัส!”
“ปีศาจนั่นเดินมาข้างหลังข้า ลมหายใจเหม็นคาวจากปากมันพ่นใส่คอข้าแล้ว!”
“มันยกมีดเลาะกระดูกขึ้น กำลังจะฟันข้า ทันใดนั้นมันเห็นไดโนเสาร์ในจาน”
“หน้าปีศาจกระตุกวูบ แล้วส่งเสียงกรีดร้องด้วยน้ำเสียงแปลกประหลาด ทำเสียงอ่อนหวานเสแสร้งเป็นพิเศษ!”
อ้วนหอบหายใจในข้อความเสียง
“มันร้องว่า ‘โอ้! ไดโนเสาร์! จอร์จชอบไดโนเสาร์ที่สุด! จอร์จจ๋า กินข้าวดีๆ จะได้โตไวๆ’”