ศูนย์บัญชาการสูงสุด
ทุกคนจ้องมองคำอธิบายบนหน้าจอ สบตากันด้วยความงุนงง
นายพลเฒ่านิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง หันไปมองผู้อำนวยการกรมข่าวกรอง
"เหล่าหลิว มีบันทึกไหม?"
ผู้อำนวยการหลิวเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก เร่งค้นแฟ้มข้อมูลทางคอมพิวเตอร์อย่างบ้าคลั่ง
ไม่กี่อึดใจต่อมา ผู้อำนวยการหลิวเงยหน้าขึ้น สีหน้าประหลาดพิกลยิ่ง
"ท่านนายพล ตรวจสอบพบแล้ว"
"เรื่องที่เด็กนี่เล่า ทั้งลำดับเวลาและตรรกะ ตรงกันอย่างน่าประหลาด"
นายพลเฒ่าฟังจบ ถอนหายใจยาว
เขาพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาเต็มไปด้วยความทอดถอนใจ
"วีรชนผู้เคยเสียสละ ได้ช่วยหัวกั๋วไว้อีกครั้ง"
"นี่คือฟ้าลิขิตให้หัวกั๋วยังอยู่รอดหรือ?"
"ในความเร้นลับ แม้แต่ฟ้าดินยังช่วยรักษาเส้นทางรอดนี้ไว้ให้เรา!"
เหล่าผู้เชี่ยวชาญต่างพากันทอดถอนใจเช่นกัน
เมื่อผู้รู้ตายไปแล้วและตรรกะปิดสนิท พวกเขาจึงได้แต่ยอมรับความจริงที่ชวนตะลึงนี้
ไม่ว่าอย่างไร การที่เฉินหมิงมาถึงจุดนี้ด้วยความทรงจำที่พร่ามัว นับเป็นปาฏิหาริย์ซ้อนปาฏิหาริย์แล้ว
ในแชทกลุ่ม หลี่เฒ่าเองก็ตะลึงกับคำอธิบายของเฉินหมิง
ผ่านไปสักพักใหญ่ หลี่เฒ่าจึงตอบกลับ
"เด็กดีเอ้ย เอ็งนี่ชะตาชีวิตแข็งนัก"
"ก็ถือว่าเอ็งความจำดี จำเรื่องราวพวกนั้นไว้ในหัวได้ เลยช่วยประเทศเราไว้"
"พอเถอะ เรื่องนี้ให้มันผ่านไปก่อน"
"เข้าเรื่องสำคัญ!"
"เพราะการแสดงออกยอดเยี่ยมของพวกเอ็งเมื่อครู่ ประเทศได้โอกาสอันล้ำค่ายิ่งจากระบบฟ้าประทาน นั่นคือ [การส่งผ่านข้ามภพขนาดจิ๋ว]"
"เบื้องบนมีคำสั่งว่า จะส่งสิ่งของจริงที่มีน้ำหนักไม่เกินหนึ่งกิโลกรัมให้พวกเอ็งที่ตกอยู่ในอันตรายคนละชิ้น"