ถึงเป็นฉีเทียนต้าเสิ้ง ก็ถูกอสูรเน่าเฟะตนหนึ่งเหยียดหยามถึงเพียงนี้!
เขากำลังจะระเบิดอารมณ์ ใช้กระบองทุบต้นไม้แห้งนั่นพร้อมกับอสูรให้แหลกเป็นเนื้อบด
เฉินหมิงหันหน้าไปมองพระถังที่นั่งบนหลังม้ามังกรขาว
เขาอยากรู้ว่า เมื่อศิษย์ของตนถูกอสูรด่าทอเช่นนี้ เสิ้งเจิงผู้พร่ำบอกว่าผู้ละทางโลกมีเมตตากรุณา จะมีปฏิกิริยาอย่างไร
ทว่า พระถังยังคงนั่งนิ่งบนหลังม้า
ไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น
นั่งบีบลูกประคำเงียบๆ เช่นนั้น ดั่งรูปปั้นพระโพธิสัตว์ดินที่ไร้ชีวิต เพิกเฉยต่อความอัปยศที่ซุนหงอคงได้รับ
แม้แต่คำพูดห้ามปรามวานรยักษ์เน่าเฟะสักประโยค ก็ไม่มี
เพียงยืนดูอยู่ข้างๆ อย่างเย็นชา
ประหนึ่งจงใจตามใจ
ต้าเสิ้งเป็นคนซื่อตรง
จะรู้ทันเล่ห์เหลี่ยมคดโค้งพวกนี้ได้อย่างไร!
เมื่อพระนี้แกล้งตาย
ข้าก็จะด่าเอง!
เฉินหมิงก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว บังอยู่ตรงหน้าซุนหงอคง
ชี้นิ้วใส่จมูกของวานรเฒ่าเน่าเฟะบนยอดไม้ ด่าทออย่างหนัก
“เจ้าเป็นตัวอะไร ถึงคู่ควรเอ่ยชื่อต้าเสิ้ง?!”
เสียงของเฉินหมิงดังสนั่น หนักแน่นมีพลัง ก้องสะท้อนในภูผาลอย
“มีหนอนไต่เต็มตัว น้ำเน่าไหลเยิ้ม แม้แต่เงาตัวเองในฉี่ก็ไม่ส่องดูใบหน้าเน่าเปื่อยไร้หนังของเจ้า!”
“ต้าเสิ้งคือฉีเทียนต้าเสิ้งผู้เปิดเผยซื่อตรง ต่อให้เป็นคนจูงม้าถือโกลน ก็ยังเปี่ยมด้วยความรักและคุณธรรม รักษาคำมั่นสัญญา!”
“เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร? หลบซ่อนในกองเนื้อเน่าส่งกลิ่น ไม่อาจพบแสงเหมือนหนูในร่องน้ำ ยังกล้าพ่นคำโอหังที่นี่หรือ?”