มองแววตาซุบซิบจัดจ้านของซุนหงอคง
เฉินหมิงยังหน้าตาเฉย ยิ้มบาง ๆ
"ท่านอาจารย์ พูดตามตรงเถิด"
"กระผมเรียกสิ่งนี้ว่า 'วิชาเคลื่อนย้ายต้าเหยี่ยน' สามารถเชื่อมต่อกับอีกโลกหนึ่งนอกฟ้าดิน ในโลกนั้นมีของวิเศษมากมายที่ทำให้เหล่ามารร้ายแหลกสลายเป็นเถ้าธุลี"
ดวงตาซุนหงอคงวาววาม ลูบมือเข้าหากัน ถึงกับแสดงสีหน้าตาละโมบ
"อีกโลกหนึ่ง? ดีแท้ ๆ!"
"รอวันไหนกระบองทองสุริยันของข้าใช้จนเบื่อ เจ้าก็เปลี่ยนอาวุธแปลกใหม่ให้ข้าได้เล่นบ้างสิ?"
เฉินหมิงกลั้นยิ้มไม่อยู่
"ไม่มีปัญหา ขอแค่อาจารย์ต้องการ ไม่ต้องพูดถึงอาวุธเลย กระผมจะจัดปืนใหญ่แดงให้ท่านสักกระบอกเล่นก็ยังได้"
ขบวนเดินทางต่อไปอีก
ไม่นานนัก พวกเขาพบถ้ำหินปูนครึ่งพังในที่อับลมกลางทุ่งร้าง ใช้เป็นที่พักแรมคืนนี้
ตือโป๊ยก่ายรับใช้ปรนนิบัติ เก็บฟืนมาก่อไฟ
พระถังถูกทรมานมาครึ่งค่อนคืน หวาดกลัวเกินไป พิงกองฟางอยู่ที่มุมถ้ำ หลับตาท่องบทสวดมนต์ไม่ทราบนามอย่างบ้าคลั่ง พยายามสงบความหวาดหวั่นในใจ
ส่วนซุนหงอคงกระโดดขึ้นไปบนหินบนเพดานถ้ำ นั่งขัดสมาธิ หลับตาพักจิตใจ พร้อมเฝ้าระวังรอบด้านด้วย
เฉินหมิงเดินไปยังมุมมืดสุดของถ้ำ
เขานั่งขัดสมาธิ สั่งเสียตือโป๊ยก่ายว่า "ข้าจะปิดด่านฌานบำเพ็ญ ถ้าให้ใครมารบกวน ข้าจะย่างเจ้าเป็นหมู" พลันก็หลับตาลงทันที
สิ่งที่จะเผชิญต่อไป คือเทือกเขาลมเหลืองอันน่าสะพรึงกลัวยิ่ง
วายุเทพซานเม่ยของสัตว์ประหลาดลมเหลือง เป็นทักษะระดับกฎเกณฑ์ที่แม้แต่ดวงตาเพลิงทองคำของซุนหงอคงก็ยังพัดจนบอดได้