"ให้ตายเถอะ! หน้านี้ให้ก็ไม่เอา เจ้าลูกชาวนาคนหนึ่ง กล้าดียังไงมาพูดกับข้าเช่นนี้!"
ซือเทียนหู่เอามือเท้าเอวยืนอยู่ท่ามกลางผู้คน ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งจองหอง
"ตอนเปิดเทอมที่ชวนเจ้าเข้ากลุ่ม ก็ถือว่าให้เกียรติเจ้าแล้ว เจ้าไม่รับน้ำใจข้าไม่พอ ตอนนี้ยังได้คืบจะเอาศอกอีกใช่ไหม?"
เบื้องหลังซือเทียนหู่ บัดนี้มีชายหนุ่มกำยำสามคนยืนอยู่เป็นกำลังเสริม
ชายหนุ่มทั้งสามที่แขนเสื้อชุดฝึกซ้อมล้วนปักลายเส้นสีเงินซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของขั้นหลอมผิวหนังของโรงเรียนมัธยมต้น ล้วนเป็นนักยุทธ์วัยเยาว์ที่เข้าขั้นยุทธ์แล้ว!
บรรดานักเรียนที่มุงดูอยู่รอบๆ ต่างกระซิบกระซาบกัน
"เมื่อคืนพ่อของซือเทียนหู่ตายกะทันหัน เช้านี้เรื่องนี้ลือไปทั่วเจียงเฉิง เขาเลยระบายความแค้นเรื่องการตายของพ่อลงบนตัวไป๋เสี่ยวเหนียนน่ะสิ"
"จริงสิ ได้ยินว่าเมื่อคืนตรอกหางหมาไฟไหม้ใช่ไหม?"
"ใช่สิ ไฟใหญ่ทีเดียว เผาตายคนไปไม่น้อยเลย"
"ไม่ใช่ซือเทียนหู่สั่งคนไปวางเพลิงหรอกนะ? มีอะไรแค้นกันนักหนา เรียนด้วยกันแท้ๆ ถึงต้องทำถึงขนาดนั้นเลยหรือ..."
"อะไรนะ?!"
ไป๋เสี่ยวเหนียนฟังคำพูดรอบข้างแล้ว เปลือกตากระตุกวูบหนึ่ง
"เหอะ จำได้ว่าบ้านเจ้าเหมือนอยู่ตรอกหางหมาใช่ไหมล่ะ?" ใบหน้าซือเทียนหู่ปรากฏรอยยิ้มชั่วร้ายของคนที่คิดแผนสำเร็จ
"เป็นเจ้าเป็นคนวางเพลิง?" ไป๋เสี่ยวเหนียนตาแทบถลน ถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
ซือเทียนหู่ส่งเสียงหัวเราะเย้ยทางจมูก สีหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน "--เจ้าเดาเอาเองสิ"
"...เจ้าหาที่ตาย!"
ไป๋เสี่ยวเหนียนอดกลั้นความโกรธในใจไม่ไหวอีกต่อไป กำหมัดพุ่งตรงเข้าใส่หน้าซือเทียนหู่ทันที
ซือเทียนหู่ตกใจ ถอยหลังเซไปสองก้าว ดวงตาเหมือนไฟลุกโชน แต่นึกไม่ถึงว่าไป๋เสี่ยวเหนียนแค่หลอกล่อเท่านั้น
ชั่วขณะถัดมา ร่างของไป๋เสี่ยวเหนียนขยับ
ไม่ใช่พุ่งเข้าหาซือเทียนหู่
ทั้งร่างของเขาราวกับก้อนหินที่ถูกยิงออกจากเครื่องยิง พุ่งตรงไปทางเด็กหนุ่มขั้นหลอมผิวหนังที่อยู่ทางซ้ายมือ
เด็กหนุ่มคนนั้นทันได้แต่ยกแขนทั้งสองไขว้กันป้องกันใบหน้า เข่าของไป๋เสี่ยวเหนียนก็กระแทกเข้าแล้ว
เสียงกะโครก! กระดูกแขนหักงอเป็นมุมประหลาด เด็กหนุ่มร้องครวญครางแล้วกระเด็นออกไปด้านข้าง