อ้ายสองอันธพาลเดินกระโผลกกระเผกตามหลังหลินจี้มา ระหว่างก่นด่าลอดใต้ลำคอ
พอไม่ระวังไปถูกแผลบนหน้าที่ยังไม่ตกสะเก็ดเข้า ทั้งคู่ก็เจ็บจนกัดฟันกรอด สูดลมเสียงดัง
“ฟ่อ... แม่งเอ๊ย รู้งี้ไม่ยุ่งกับไอ้เฒ่าไม่ตายนี่แต่แรก!”
"ใช่! ถ้าไม่ใช่เพราะมันยึดเงินไว้แน่นไม่ยอมจ่าย จนพวกเราล่วงเกินท่านผู้สูงศักดิ์เข้า พี่ใหญ่หวังเอ้อร์จะถูกทุบจนลุกไม่ลงหรือ? พวกข้าจะถูกไล่ตะเพิดออกจากสาขาหรือ? โดนซ้อมเสียเละอย่างนี้ช่างอยุติธรรมนัก!"
"จริง เฒ่าโลงใกล้ฝั่งนี่ต้องสะสมทุนโลงศพไว้ไม่น้อยแน่ พวกเราสองพี่น้องจะชิงมาเป็นค่ารักษาแผล ส่วนที่เหลือก็ใช้สุขสำราญอีกสักสองสามวัน"
"ถูกต้อง อีกเดี๋ยวลงมือให้หนักๆ หน่อย ทำให้ตายไปเลยดีกว่า เสร็จแล้วก็ลากไปทิ้งที่เนินฝังศพไร้ญาติจบเรื่อง!"
สายตาทั้งสองประสานกัน แล้วพยักหน้าน้อยๆ ให้กันและกัน ดวงตาล้วนเต็มไปด้วยความอำมหิต
ตาทั้งสองข้างจ้องเขม็งมายังแผ่นหลังหลินจี้ ร่างห่อตัวเล็กลง หลบเข้าซอกมุมกำแพงและใต้แผงค้าขายเป็นระยะๆ แล้วโผล่ครึ่งหัวออกมาสอดส่ายลอบมอง
พอหลินจี้ฝีเท้าชะงัก ทั้งคู่ก็รีบถอยกลับอย่างตระหนก หวั่นเกรงจะถูกจับได้ ทว่าหารู้ไม่ว่าในสายตาหลินจี้ พวกมันเป็นเพียงหนูสองตัวในท่อน้ำโสโครก
สัมผัสถึงพฤติกรรมน่าขันของสองคนข้างหลัง หลินจี้ส่ายหน้าน้อยๆ อย่างอดขำไม่ได้
ไอ้พวกอันธพาลสมัยนี้ แม้แต่ติดตามสะกดรอยยังทำไม่เป็นเสียแล้วหรือ?
เลี้ยงลูกชายสักคนหนักหกชั่ง ก็ได้หลานชายเบาลงอีกสามชั่ง เฮ้อ ช่างเป็นรุ่นที่อ่อนด้อยลงไปทุกที
ส่วนเหตุใดจึงไม่หันกลับไปมองก็ยังสัมผัสรับรู้ได้อย่างชัดเจน
นั่นเพราะเช้าตรู่วันนี้ออกจากบ้าน ตัวหลินจี้เองก็เกิดการเปลี่ยนแปลง