จ้องมองศพที่อยู่บนพื้น ไป๋เสี่ยวเหนียนสีหน้าซีดเผือดทันที ลูกกระเดือกขยับ เขากดเสียงต่ำลงจนแทบจะไม่ได้ยิน
"ข้ารู้จักเขา"
"เจ้าเจ้า คนเกเรชื่อเสียงโด่งดังประจำแถวนี้ ยามปกติก็เที่ยวเตร่ไม่ทำมาหากิน เอาแต่กินเหล้าเจ้าชู้เล่นการพนัน"
หลินจี้เหลือบมองเขา เห็นแววเคียดแค้นที่เดือดพล่านอยู่ในดวงตาของเด็กหนุ่ม ไม่ต้องถามก็รู้ว่าเจ้าเจ้าไม่ได้ทำเรื่องดีกับหนูน้อยไป๋แน่นอน
"......เจ้าหน้าที่มาแล้ว!"
คนนอกวงผู้หนึ่งตะโกนเสียงเบา ชาวบ้านแตกฮือถอยออกสองข้าง เผยให้เห็นทางเดิน
เจ้าหน้าที่สองคนแก่หนุ่มเดินโซเซเข้ามา
เจ้าหน้าที่แก่ถือกระบองตำรวจที่ขัดเงาจนขึ้นเงา ยังไม่ทันเข้ามาใกล้ก็ขมวดคิ้ว ใช้ปลอกแขนปิดจมูก
หนุ่มที่เดินตามหลังมากำสมุดเล่มเก่าๆ เล่มหนึ่งไว้ในมือ
เจ้าหน้าที่แก่เดินไปถึงข้างศพ ใช้กระบองตำรวจเขี่ยปกเสื้อของเจ้าเจ้า แล้วเอ่ยเสียงยานคาง: "ใครแจ้งความ?"
ไม่มีใครตอบ
เจ้าหน้าที่แก่ก็ไม่ใส่ใจ ดึงกระบองกลับแล้วพูด: "พอละ เข้าใจแล้ว มีเรื่องหนี้พนัน ศัตรูตามมาล้างหนี้ เรื่องเก่าๆ นี้เอง"
เจ้าหน้าที่หนุ่มเขียนอะไรบางอย่างลงในสมุดเก่าอย่างลวกๆ
"ผู้ใหญ่บ้านถนนนี้อยู่ไหน?"
เจ้าหน้าที่แก่ตะโกนถามฝูงชน เห็นไม่มีใครตอบ
"เอาละ ใครว่างก็ไปบอกเขาสักที ให้เขาหาเสื่อไม้ไผ่มาม้วนศพ เอาไปทิ้งที่เนินฝังศพไร้ญาติ"
เจ้าหน้าที่แก่เหน็บกระบองตำรวจกลับเข้าที่เอว ลุกขึ้นเดินออกไปนอกตรอก
หลินจี้มองปากตรอกที่เจ้าหน้าที่หายไป ดวงตาไม่มีความรู้สึกใดๆ