“ถ้าคุณยังลงมือกับเขาต่อ เขาได้ตายแน่”
หลินม่านเยวี่ยกำเสื้อผ้าไว้ ก่อนจะไอสองครั้งเบา ๆ แล้วเอ่ยเตือนด้วยเสียงแหบพร่า
เมื่อได้ยินเสียงของเธอ หนานจิ่งเฮ่อก็หยุดมือ เขาลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าออกจากกระเป๋าเสื้อมาเช็ดมือ
จากนั้นเขาก็โยนผ้าเช็ดหน้าที่ใช้แล้วลงบนตัวจางซีหมิงพอดิบพอดี ผ้าผืนนั้นคลุมใบหน้าชวนสะอิดสะเอียนที่เปื้อนเลือดของจางซีหมิงไว้พอดี
เขาหันไปมองหลินม่านเยวี่ย เหงื่อซึมตามขมับของเธอเล็กน้อย สีหน้าแฝงความอดกลั้น
“ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาล”
ในแววตาของหนานจิ่งเฮ่อมีความห่วงใยและกังวลที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ทันสังเกต
หลินม่านเยวี่ยพยักหน้า เผยด้านที่อ่อนแอให้เขาเห็น
“ขอบคุณค่ะ แต่เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า?”
“ครั้งก่อนที่ร้านอาหาร คุณชนผม”
ระหว่างพูด หนานจิ่งเฮ่อก็ก้าวเข้ามาอุ้มเธอขึ้นแนบอก ก้มหน้าลงพูดจนลมหายใจร้อนผ่าวพรมลงบนใบหน้าของหลินม่านเยวี่ย
เมื่อเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของเขา หลินม่านเยวี่ยก็รู้สึกเย็นสบายขึ้นทั้งตัว เธอเผลอขยับซุกเข้าหาเขาโดยไม่รู้ตัว
หนานจิ่งเฮ่อรับรู้ถึงการขยับตัวของคนในอ้อมแขน มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาแทบสังเกตไม่เห็น
เขาออกจากโรงแรมทางประตูด้านข้าง อุ้มเธอขึ้นรถของตัวเอง แล้วสั่งคนขับให้ไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด
หลินม่านเยวี่ยเอนกายพิงเบาะนุ่ม ร่างกายอยากขยับเข้าใกล้หนานจิ่งเฮ่อโดยไม่รู้ตัว แต่สติที่เหลืออยู่ “เพียงน้อยนิด” กลับเตือนว่าเธอทำแบบนั้นไม่ได้