หนานจิ่งเฮ่อได้ยินดังนั้นก็เริ่มสนใจ เขาเลิกคิ้ว วางหนังสือพิมพ์ลง แล้วส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายพูดต่อ
หยวนซีวางเอกสารลงบนโต๊ะก่อน จากนั้นจึงเล่าสิ่งที่ตนพบในวันนี้
“เมื่อวานคุณหลินออกไปกะทันหัน วันนี้หลี่หย่งเลยเสนอให้คุณหลินไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของจางซีหมิงค่ะ”
พูดถึงตรงนี้ เขาหยุดไปครู่หนึ่ง หลังเหลือบมองสีหน้าเจ้านายแล้วจึงพูดต่อ
“จางซีหมิงคนนั้นก็สนใจตัวคุณหลินไม่ต่างจากหลี่หย่ง ความหมายที่ให้คุณหลินไปอยู่เป็นเพื่อนจางซีหมิงในงานวันเกิด ชัดเจนอยู่แล้วครับ”
จากประสบการณ์ทำงานเป็นผู้ช่วยมาหลายปี หยวนซีมองออกว่าเจ้านายสนใจคุณหลินคนนั้นแน่นอน
เรื่องระหว่างชายหญิงเริ่มต้นจากอะไรน่ะหรือ? ก็เริ่มจากความสนใจนี่แหละ!
สีหน้าของหนานจิ่งเฮ่อไม่เปลี่ยน จึงดูไม่ออกว่าตอนนี้รู้สึกอย่างไร แต่หยวนซีคิดว่าเจ้านายต้องกำลังโกรธแน่
อย่าถามว่าทำไม ถ้าจะถามก็เพราะเขาสรุปจากประสบการณ์หลายปีนั่นแหละ
หนานจิ่งเฮ่อนั่งไขว่ห้าง มือข้างหนึ่งวางพาดบนโซฟา ส่วนอีกข้างวางบนต้นขา นิ้วเคาะเป็นจังหวะเบา ๆ
ครั้งแล้วครั้งเล่า...
“ไปสืบมาซิ ไอ้คนที่ชื่อจางอะไรนั่นจัดงานวันเกิดที่ไหน”
“ครับ เจ้านาย”
……
หลินม่านเยวี่ยเริ่มทำงานแบบขอไปทีขึ้นทุกวัน เวลาเข้างานแต่ละวันก็เอาแต่ดื่มกาแฟ เลื่อนดูวิดีโอ หรือไม่ก็อ่านนิยาย สรุปคือทำทุกอย่างยกเว้นงาน
เมื่อเทียบกับหลินม่านเยวี่ยที่สบายจนเหมือนมาพักร้อนแล้ว สองวันนี้หลี่หย่งกลับยุ่งจนหัวหมุน
เขาพบว่าบริษัทของตนเหมือนถูกเล่นงาน สัญญาความร่วมมือที่ตกลงกันไว้ต่างล่มไม่เป็นท่า แม้แต่บรรดาบริษัทคู่ค้าที่คาดว่าจะร่วมงานกันในรอบถัดไปก็พร้อมใจกันบอกว่าพบคนที่เหมาะสมกว่าแล้ว