หลังเขาหุบเขากุยอวิ๋น หนิงม่านเยวี่ยช่วยเซี่ยชิงเหยี่ยนจัดสมุนไพรตามปกติ ทั้งสองยังคงเงียบงัน
ระหว่างที่ทั้งคู่เงียบกันอยู่นั้น ศิษย์หุบเขากุยอวิ๋นก็พากู้เป่ยสิงมาถึงแล้ว
เสียงฝีเท้าหลายสายดึงความสนใจของคนทั้งสองในลานทันที หนิงม่านเยวี่ยลุกขึ้นหันไปมอง เพียงแวบเดียวก็สังเกตเห็นกู้เป่ยสิงผู้มีรูปร่างสูงโปร่ง
เขายืนอยู่ข้างศิษย์หุบเขากุยอวิ๋น สายตาก็จับจ้องมาที่หนิงม่านเยวี่ยเช่นกัน
“ท่านเจ้าหุบเขา...”
ศิษย์หุบเขากุยอวิ๋นกำลังจะรายงาน แต่กลับเห็นกู้เป่ยสิงก้าวยาว ๆ เข้าไปหาหนิงม่านเยวี่ย แล้วรวบตัวนางเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน
“ม่านเยวี่ย ในที่สุดพี่ก็หาเธอพบแล้ว”
ภาพตรงหน้าทำให้ศิษย์หุบเขากุยอวิ๋นตกใจไม่น้อย ทว่าเขาก็เข้าใจแล้วว่าคุณชายที่มาตามหาคนนั้น กำลังตามหาคุณหนูเยว่ที่ท่านเจ้าหุบเขาช่วยกลับมาจริง ๆ
แต่...ดูจากความสัมพันธ์ของทั้งคู่แล้ว คงไม่ได้เป็นแค่ลูกพี่ลูกน้องกันธรรมดาเสียแล้วกระมัง
ช่วงนี้มีข่าวลือแพร่สะพัดทั่วหุบเขาว่า คุณหนูเยว่ที่อยู่ข้างกายท่านเจ้าหุบเขาอาจได้เป็นฮูหยินเจ้าหุบเขาในอนาคต
แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว ตำแหน่งฮูหยินเจ้าหุบเขากลับดูเลื่อนลอยขึ้นมาอีกครั้ง
เซี่ยชิงเหยี่ยนมองคนทั้งคู่ที่กอดกัน มือที่ห้อยอยู่ข้างกายงอนิ้วเข้าหากันเล็กน้อย เขาบังคับตัวเองให้เบือนสายตา แล้วกล่าวกับศิษย์ว่า
“ข้ารู้แล้ว เจ้าไปก่อนเถอะ”
“ขอรับ”
ครู่ต่อมา หนิงม่านเยวี่ยผละออกจากกู้เป่ยสิง นางยังไม่ทันได้พูด เซี่ยชิงเหยี่ยนก็เอ่ยขึ้นว่า
“ในเมื่อครอบครัวมารับแล้ว ก็กลับไปเถอะ”