ราวห้าโมงครึ่ง เวินม่านเยวี่ยก็ได้รับข้อความจากฟู่เจิ้ง เขาบอกว่ามาถึงข้างล่างแล้ว
เมื่อเห็นเช่นนั้น เธอตอบกลับไปว่า “ได้ค่ะ” แล้วหยิบกระเป๋ากับโทรศัพท์ลงไปข้างล่าง
เหมือนเมื่อวาน ฟู่เจิ้งยืนอยู่ข้างรถ รูปร่างสูงโปร่งสง่างามประกอบกับใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาไร้กลิ่นอายโลกีย์ของเขา ดึงดูดให้ผู้คนเหลียวมองหลายต่อหลายครั้ง
“เยวี่ยเยวี่ย”
เมื่อเห็นเวินม่านเยวี่ยเดินออกมา ใบหน้าเย็นชาของฟู่เจิ้งก็เผยรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะโบกมือให้เธอ
เวินม่านเยวี่ยยิ้มพลางก้าวเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว “คุณอาฟู่มาเร็วมากเลยค่ะ”
ฟู่เจิ้งส่ายหน้า “ไม่เร็วหรอก”
ถ้าไม่ใช่เพราะมีธุระต้องจัดการ เขาคงมาถึงตั้งนานแล้ว ไม่ต้องรอจนถึงห้าโมงเย็นแบบนี้
พูดจบ เขาก็เปิดประตูรถ คอยประคองเวินม่านเยวี่ยขึ้นไปนั่ง
หลังจากฟู่เจิ้งขึ้นรถแล้ว เวินม่านเยวี่ยก็ถามอย่างคาดหวังว่า
“คุณอาฟู่ วันนี้เราจะไปกินข้าวที่ไหนกันคะ?”
“……”
ฟู่เจิ้งมองเธออย่างขบขัน กลั้นใจไม่ให้ยื่นมือไปลูบศีรษะเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำอ่อนโยน
“หิวแล้วเหรอ? ผมจองที่นั่งไว้ที่ร้านอาหารแลนเทส”
“หิวค่ะ เพื่อจะได้กินมื้อเย็นกับคุณอาฟู่ ตอนกลางวันฉันกินไปแค่ครึ่งหนึ่งของปริมาณปกติเอง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวใจของฟู่เจิ้งก็คล้ายถูกขนนกเส้นหนึ่งลูบไล้เบา ๆ จนรู้สึกคันยุบยิบ
“โอกาสที่จะได้กินข้าวด้วยกันยังมีอีกเยอะ ต่อไปอย่าปล่อยให้ตัวเองหิวอีกนะ”
“ค่ะ ฉันจะฟังคุณอาฟู่”
อาจเพราะเวินม่านเยวี่ยหิว วันนี้ฟู่เจิ้งจึงขับรถเร็วกว่าวันก่อนเล็กน้อย ระยะทางที่ใช้เวลา 25 นาที เขาใช้เวลาเพียง 18 นาทีก็มาถึง