สุดท้าย หลังจากซูหร่วนถูกคุมตัวอยู่ในสถานีตำรวจพักหนึ่ง เธอก็ถูกส่งเข้าโรงพยาบาลจิตเวช
ฟู่เจิ้งกำชับหมอเป็นพิเศษให้ดูแลเธออย่างดีเป็นพิเศษ ส่วนจะดูแลกันอย่างไรนั้น อย่าถามเลย
ช่วงปิดเทอมฤดูหนาวผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเดียว ฟู่อันเฉินก็ต้องกลับไปโรงเรียนอีกแล้ว
เมื่อเทียบกับฟู่อันเฉินที่ต้องไปโรงเรียนตั้งแต่เช้าตรู่ เวินม่านเยวี่ยกลับซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มอุ่น ๆ หลับสบายจนแทบไม่อยากตื่น
เห็นไหมล่ะ ไม่ต้องไปทำงานนี่ดีจริง ๆ
“ผมไปบริษัทก่อนนะ กลับมาแล้วจะซื้อขนมร้านโปรดของคุณมาฝาก”
ฟู่เจิ้งโน้มตัวลงจุมพิตหน้าผากเวินม่านเยวี่ย น้ำเสียงอ่อนโยนนุ่มนวล
“ได้เลย”
หลังวันหยุดผ่านพ้น งานที่กลุ่มบริษัทฟู่ต้องจัดการก็พอกพูนเป็นภูเขา บนโต๊ะทำงานของฟู่เจิ้งมีเอกสารวางแน่นจนแทบไม่เหลือที่ว่าง
ตอนเวินม่านเยวี่ยตื่นก็เที่ยงวันแล้ว เธอจัดการตัวเองคร่าว ๆ ก่อนจะโทรวิดีโอหาฟู่เจิ้ง
เพียงสองวินาที ใบหน้าหล่อเหลาเปี่ยมสง่าของฟู่เจิ้งก็ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์
“ตื่นแล้วเหรอ?”
เสียงทุ้มอ่อนโยนของเขาดังมาจากปลายสาย เวินม่านเยวี่ยยิ้มพลางพยักหน้า
“อืม คุณยังยุ่งอยู่หรือเปล่า?”
“เซ็นเอกสารอีกไม่กี่ฉบับก็จะไปกินข้าวแล้ว”
คนที่รู้ใจเวินม่านเยวี่ยที่สุดก็คือฟู่เจิ้ง ไม่ต้องรอให้เธอพูด เขาก็รู้ว่าเธออยากบอกอะไร
แต่เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนั้น เวินม่านเยวี่ยกลับทำหน้าจริงจัง ส่ายหน้าแล้วขมวดคิ้วกล่าวว่า
“ไม่ได้ค่ะ ไปกินข้าวเดี๋ยวนี้เลย”
ฟู่เจิ้งหลุบตาหัวเราะเบา ๆ ก่อนพยักหน้ารับ
“ได้ ฟังคุณ”
“แต่เยวี่ยเยวี่ย คุณกินมื้อกลางวันหรือยัง?”
“...ถามทั้งที่รู้อยู่แล้ว”
เธอเพิ่งตื่นและจัดการตัวเองเสร็จ จะไปกินข้าวที่ไหนกันล่ะ
เวินม่านเยวี่ยขยับเข้าใกล้กล้อง สบตากับฟู่เจิ้งที่กำลังยิ้ม แล้วค่อย ๆ ยกมุมปากขึ้น
“ฉันไปหาคุณนะ”
แววตาของฟู่เจิ้งสว่างวาบขึ้นเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น ความยินดีฉายผ่านดวงตา
“ได้ ผมให้คนขับรถไปรับคุณ”
“อืม”
หลังวางสาย เวินม่านเยวี่ยยืดเส้นยืดสาย ก่อนเดินเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องแต่งตัว
ภารกิจของเธอเสร็จสิ้นแล้ว จะออกจากโลกนี้เมื่อไรก็ได้ แต่...