นับตั้งแต่หนิงม่านเยวี่ยหายตัวไป เวลาก็ล่วงเลยมาเกือบหนึ่งเดือนแล้ว ทุกคนในจวนแม่ทัพต่างกระวนกระวายใจอยู่ทุกวัน ครั้นเห็นคุณหนูของตนกลับมาได้ ต่างก็พากันหลั่งน้ำตาด้วยความยินดี
โดยเฉพาะพ่อบ้านเฒ่า ทันทีที่เห็นหนิงม่านเยวี่ยก็รีบเข้ามาหา น้ำตานองหน้าพลางพึมพำว่า “คุณหนูกลับมาแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว”
กู้เป่ยสิงปิดบังเรื่องที่หนิงม่านเยวี่ยหายตัวไป คนที่อยู่ไกลถึงชายแดนอย่างแม่ทัพหนิงและฮองเฮาในวังจึงยังไม่รู้เรื่อง
ก็จริง หากทั้งสองรู้เข้า นอกจากจะเพิ่มความกังวลแล้วก็ไม่มีประโยชน์อะไร
แม่ทัพประจำการอยู่ชายแดน คอยสังหารศัตรู ซึ่งเดิมทีก็เป็นงานอันตรายอยู่แล้ว หากข่าวเรื่องหนิงม่านเยวี่ยหายตัวไปแพร่ไปถึงหูเขา เกรงว่าจะทำให้เสียสมาธิในสนามรบ
“ม่านเยวี่ย สองวันก่อนเสด็จแม่ยังตรัสถึงเจ้าอยู่เลยว่าเดือนนี้เหตุใดถึงยังไม่เข้าวัง เจ้าไปเยี่ยมพระนางสักหน่อยดีหรือไม่?”
พอเอ่ยถึงฮองเฮา หนิงม่านเยวี่ยก็ยิ้มแล้วพยักหน้า
“วันนี้ก็ดึกแล้ว พรุ่งนี้เช้าข้าจะเข้าวังไปเยี่ยมท่านอาหญิง”
“ดี เจ้าพักผ่อนให้ดี เรื่องเซี่ยจื่อ ข้าจะจัดการให้”
ต่อหน้าคนนอก กู้เป่ยสิงเย็นชาและแข็งกร้าว แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าหนิงม่านเยวี่ย เขากลับอดทนและอ่อนโยน
“ได้ เช่นนั้นคงต้องรบกวนท่านพี่แล้ว”
“ไม่เป็นไร”
กู้เป่ยสิงยกมือขึ้นหมายจะลูบศีรษะนาง ทว่าสายตาหยุดอยู่ที่หยกห้อยเอวของนางครู่หนึ่ง ก่อนจะลดมือลง
น้องสาวลูกพี่ลูกน้องมีคนที่ชอบแล้ว เขาจะทำเรื่องที่ทำให้ชื่อเสียงของนางเสียหายไม่ได้เด็ดขาด
“ข้ากลับก่อน หากมีเรื่องอะไรให้คนไปหาข้าที่ตำหนักบูรพา”