ภายในห้องเรียน ผู้ปกครองหลายคนที่มีพื้นฐานครอบครัวดีจำฟู่เจิ้งได้ พอเป็นเช่นนี้ แม้แต่การประชุมของครูประจำชั้นก็ไม่อยากฟังกันแล้ว ต่างอยากเข้าไปพูดคุยกับประธานฟู่สักสองสามคำ
ฟู่เจิ้งนั่งอยู่บนที่นั่งของฟู่อันเฉิน ใบหน้าไร้อารมณ์ ต่อให้ครูประจำชั้นบนเวทีเอ่ยชมฟู่อันเฉินไม่ขาดปาก เขาก็ยังคงไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
จนกระทั่งการประชุมผู้ปกครองจบลง เขาจึงลุกขึ้นเดินออกจากห้องเรียน ไม่เปิดโอกาสให้ใครเข้ามาทักทาย
“พ่อครับ”
ฟู่อันเฉินมองฟู่เจิ้งที่เดินออกมา ก่อนจะเรียกเสียงเบา ดวงตาเต็มไปด้วยความยินดีที่ปิดไม่มิด
ฟู่เจิ้งหยุดฝีเท้า หันมามองเขาแวบหนึ่งแล้วเอ่ยเสียงเรียบ
“ไปกันเถอะ”
“ครับ!”
เมื่อการประชุมผู้ปกครองในวันนี้จบลง นักเรียนสามารถกลับบ้านพร้อมผู้ปกครองได้
ฟู่อันเฉินอดยกมุมปากขึ้นไม่ได้ ก่อนจะรีบก้าวตามฟู่เจิ้งไป
ที่หน้าโรงเรียน รถยนต์สีดำจอดอยู่ริมถนน เวินม่านเยวี่ยนั่งรออยู่ในรถแล้ว
เมื่อเห็นทั้งสองขึ้นรถ เธอก็ยิ้มพลางถามว่า
“วันนี้โดนครูประจำชั้นเรียกชมใช่ไหม?”
มุมปากฟู่เจิ้งกระตุก เขากุมมือเธอไว้แต่ไม่ได้พูดอะไร ส่วนฟู่อันเฉินพยักหน้าก่อนตอบว่า
“ครับ”
แม้เขาจะอยู่ด้านนอกห้องเรียน แต่คำชมของครูประจำชั้นสักคำก็ไม่พลาดหู
ถึงพ่อของเขาจะไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยตั้งแต่ต้นจนจบ แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความสุขในใจเขาลดลง
“เดี๋ยวออกไปกินข้าวกันนะ ถือเป็นการฉลองที่อันเฉินของเราพัฒนาขึ้น”
ฟู่เจิ้งบีบมือเธอเบา ๆ “ตามใจคุณ”
ฟู่อันเฉินซึ่งนั่งอยู่เบาะหน้าข้างคนขับยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดอย่างเขิน ๆ ว่า