“เสี่ยวเฉิน จะไปไหนเหรอ?”
คุณย่าฟู่เห็นฟู่อันเฉินสวมเสื้อคลุม ท่าทางเหมือนกำลังจะออกไปข้างนอก จึงรีบถามด้วยความเป็นห่วง
ชั่วขณะนั้น สายตาของทุกคนต่างจับจ้องมาที่เขา
“เพื่อนต้องการความช่วยเหลือ ผมออกไปเดี๋ยวเดียวก็กลับครับ”
ระหว่างพูด ฟู่อันเฉินก็ติดต่อคนขับรถเรียบร้อยแล้ว
“อย่างนั้นเหรอ งั้นระวังตัวด้วยนะ ใกล้จะกินมื้อกลางวันแล้ว รีบกลับมาล่ะ”
เมื่อได้ยินว่าฟู่อันเฉินจะไปหาเพื่อน สีหน้าของคุณย่าฟู่ก็คลายกังวลลงเล็กน้อย
หาได้ยากจริง ๆ หาได้ยากเหลือเกิน ในที่สุดเสี่ยวเฉินบ้านเธอก็มีเพื่อนแล้ว
“ครับ”
เมื่อมองตามแผ่นหลังของฟู่อันเฉินที่เดินจากไป เวินม่านเยวี่ยกับฟู่เจิ้งก็สบตากัน
ฟู่เจิ้งจัดการทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว คนที่คอยจับตาดูซูหร่วนส่งข่าวมาเมื่อครู่นี้ ทุกการเคลื่อนไหวและทุกแผนการของเธอล้วนอยู่ในกำมือ
ในเมื่อซูหร่วนอดใจไม่ไหวลงมือแล้ว พวกเขาก็ถึงเวลาปิดตาข่าย
ตอนฟู่อันเฉินพบซูหร่วน เธอกำลังหลบอยู่ตรงมุมซอยแห่งหนึ่ง ตัวสั่นงันงก
ร่างทั้งร่างขดงอ ใบหน้าเปื้อนน้ำตาไปหมด หากมองให้ดีจะเห็นรอยเขียวช้ำบนใบหน้าและลำคอ คล้ายถูกทำร้ายมา
ฟู่อันเฉินขมวดคิ้ว ก่อนเดินเข้าไปประคองเธอขึ้น
“ผมพาคุณไปโรงพยาบาล”
ใครจะคิดว่าพอได้ยินเช่นนั้น ซูหร่วนกลับส่ายหน้าอย่างหวาดกลัว
“ไม่ ไม่ได้ไปโรงพยาบาล!”
เมื่อสบเข้ากับสายตางุนงงของฟู่อันเฉิน เธอก็สะอื้นเบา ๆ พลางอธิบายว่า
“ถ้าไปโรงพยาบาลต้องติดต่อผู้ปกครองแน่ ๆ ฉัน ฉันยังไม่อยากเจอพวกเขา แล้วก็ไม่อยากกลับไปบ้านที่ไม่มีใครต้อนรับฉันด้วย”