นั่นมัน... หยกประจำตำแหน่งเจ้าหุบเขาของอาจารย์!?
เซี่ยจื่อเบิกตากว้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เอ่อ... หยกของอาจารย์คงไม่ใช่ว่าตกมาอยู่ที่คุณหนิงเองหรอกนะ
“คุณหมอเซี่ย เป็นอะไรไปหรือคะ?”
หนิงม่านเยวี่ยเก็บแววหยอกล้อในดวงตา แล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย
เสียงของเธอดึงเซี่ยจื่อออกจากอาการตกตะลึง แต่เมื่อมองหยกชิ้นนั้น หญิงสาวก็ยังอดคิดฟุ้งซ่านไม่ได้
คุณหนิง... หรือว่าจะเป็นว่าที่อาจารย์แม่ของเธอ!???
“ไม่มีอะไรค่ะคุณหนิง แค่เห็นหยกที่เอวของคุณสวยดี ขอเสียมารยาทถามได้ไหมคะว่าใครเป็นคนมอบให้?”
เป็นคำถามที่เสียมารยาทจริง ๆ
หนิงม่านเยวี่ยยื่นมือหยิบหยกขึ้นมาวางบนฝ่ามือ แล้วใช้นิ้วลูบไล้อย่างแผ่วเบา
มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย คล้ายกำลังนึกถึงเรื่องน่ายินดีบางอย่าง
“เป็นคนปากไม่ตรงกับใจคนหนึ่งค่ะ”
ทั้งที่ในใจชอบเธอแล้วแท้ ๆ กลับยังบอกว่าไม่ชอบ ทั้งที่อยากอยู่กับเธอแท้ ๆ กลับไม่ยอมรับ นี่ไม่ใช่ปากไม่ตรงกับใจหรือไง?
ได้ยินเช่นนั้น เซี่ยจื่อก็อดนึกถึงอาจารย์ของตัวเองไม่ได้ เมื่อได้ยินหนิงม่านเยวี่ยพูดถึงคนปากไม่ตรงกับใจ
แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหน ก็จินตนาการไม่ออกเลยว่าอาจารย์ผู้สุขุมอ่อนโยนราวหยกของเธอจะเป็นคนปากไม่ตรงกับใจ
เซี่ยจื่ออยากถามอะไรอีกหลายอย่าง แต่ถึงจะเรียบเรียงคำพูดอยู่นาน ก็ยังไม่กล้าถามออกไปตรง ๆ
พอได้สติกลับมา เธอก็สบเข้ากับดวงตายิ้มละไมของหนิงม่านเยวี่ย หัวใจพลันกระตุกวูบ
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น คุณหนิงคนนี้สวยจริง ๆ