“ทางหนิงม่านเยวี่ยเป็นอย่างไรบ้าง?”
เซี่ยจื่อที่ฟื้นคืนสติแล้วรู้สึกว่ากู้เป่ยเฉินมีเจตนาแอบแฝง เขาเพิ่งกลับมาแท้ ๆ ก็รีบร้อนอยากรู้ข่าวของพี่สาวเยวี่ยเสียแล้ว
เมื่อนึกถึงตรงนี้ แววโกรธวาบผ่านดวงตาของเซี่ยจื่อ นางสูดหายใจลึก สงบสติอารมณ์ก่อนกล่าวว่า
“ข้าจับชีพจรให้คุณหนูหนิงแล้ว นางตกใจอย่างหนักจนเกิดปมในใจเจ้าค่ะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น กู้เป่ยเฉินไม่ได้ประหลาดใจแม้แต่น้อย กลับคิดเพียงว่าหนิงม่านเยวี่ยขี้ขลาดเกินไป
“แล้วเรื่องอื่นล่ะ? นางพูดอะไรกับเจ้าหรือไม่?”
“ไม่มีเจ้าค่ะ แค่ถามว่าข้าสนใจไปเป็นหมอประจำจวนของนางหรือไม่”
เซี่ยจื่อกล่าวทวนคำที่หนิงม่านเยวี่ยสอนนางไว้เมื่อครู่ ขณะเดียวกันก็ยิ่งรู้สึกหวาดหวั่น
เพราะคำถามที่กู้เป่ยเฉินถามเหมือนกับที่พี่สาวเยวี่ยบอกไว้ไม่มีผิด
กู้เป่ยเฉินไม่ใช่คนดีจริง ๆ ด้วย!
กู้เป่ยเฉินเป็นคนระแวงจัด หากเซี่ยจื่อบอกว่าหนิงม่านเยวี่ยไม่ได้พูดอะไรกับนางเลย เขาคงยิ่งสงสัย แต่เมื่อพูดเช่นนี้แล้ว เขาก็แทบจะไม่ระแวงอีก
เพราะเขาจะคิดว่าคำพูดของหนิงม่านเยวี่ยเป็นการช่วยกู้เป่ยเฉินดึงตัวเซี่ยจื่อ หมอฝีมือดีมาเข้าพวก
ฮึ อย่าหวังเลย!
“ลำบากเจ้าแล้ว จื่อเอ๋อร์ กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ”
“เจ้าค่ะ”
เซี่ยจื่อยิ้มพลางพยักหน้า ทว่าทันทีที่หันหลัง รอยยิ้มบนใบหน้าก็เลือนหาย แทนที่ด้วยความรังเกียจและชิงชัง
ก่อนลงจากเขา อาจารย์พูดกับนางไว้ไม่ผิดเลยจริง ๆ ยิ่งคนมีฐานะสูงส่ง ก็ยิ่งเจ้าเล่ห์ลึกล้ำ
อืม...ยกเว้นพี่สาวเยวี่ยของนาง ว่าที่อาจารย์แม่ในอนาคต
……
จวนแม่ทัพ
กู้เป่ยสิงมองหนิงม่านเยวี่ยที่กำลังนั่งให้อาหารปลาอยู่ริมสระ รอยยิ้มอ่อนโยนผุดขึ้นบนใบหน้า