เฉินโม่ยังนั่งอยู่ตรงนั้น ไม่พูดอะไรสักคำ
เฉินลู่ลู่คว้ากระเป๋าบนเก้าอี้ แล้วหยิบขนมแป้งบางไส้มะม่วงที่ห่อกลับบ้านไว้บนโต๊ะติดมือไปด้วย ก่อนหมุนตัวเดินออกไป
เสียงรองเท้าส้นสูงค่อย ๆ ห่างออกไป ไม่นานเธอก็เดินพ้นประตูร้านอาหารและลับตาไป
เฉินโม่ยังนั่งอยู่ที่เดิม ค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา
เขายกน้ำมะนาวขึ้นมา กำลังจะดื่มสักอึก แต่หางตาก็เหลือบไปเห็นจานบนโต๊ะ
ชุดสเต๊ก จานเปล่า
ชุดของว่างรวม จานเปล่า
ขนมปังสับปะรดสี่ชิ้น หมดเกลี้ยง
ชานมสไตล์ฮ่องกง ดื่มจนหมดแก้ว
ขนมแป้งบางไส้มะม่วง ห่อกลับบ้านไปแล้ว
ส่วนเขามีน้ำมะนาวอยู่แก้วเดียว
พนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามาพอดี ในมือถือบิลไว้
“คุณผู้ชาย จะชำระเงินเลยไหมครับ? ทั้งหมด 386 หยวน สแกนจ่ายหรือเงินสดครับ?”
มุมปากเฉินโม่กระตุกเล็กน้อย
แม่งเอ๊ย
คนก็ไปแล้ว ของก็กิน แถมยังห่อกลับบ้านอีก แต่เขาต้องเป็นคนจ่ายเงิน
เขาไม่พูดอะไร หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสแกนจ่าย 386 หยวน
หน้าจอแสดงว่าชำระเงินสำเร็จ เขามองตัวเลขนั้นแล้วรู้สึกเจ็บกระเป๋าสตางค์ขึ้นมา
【ติ๊ง—】
เสียงระบบดังขึ้นอีกครั้ง
【ตรวจพบว่าการนัดดูตัวครั้งนี้สิ้นสุดลงแล้ว】
【ผลการตัดสิน: ล้มเหลว】
【เปิดช่องทางชดเชย กำลังดึงเงื่อนไขที่ใช้ได้ในครั้งนี้…】
【เงื่อนไขที่ใช้ได้มีดังต่อไปนี้:】
【หนึ่ง สินสอดเป็นเงินสด 288,000 หยวน】
【สอง บ้านในโครงการยี่ฟางฮวาหยวน เฟสหนึ่ง ชำระเต็มจำนวนหนึ่งหลัง】
【สาม รถเสี่ยวหมี่ รุ่นเอสยูเซเว่นหนึ่งคัน】
【กรุณาเลือกหนึ่งรายการเพื่อถอนเงิน】
เฉินโม่จ้องแผงหน้าจอ
เขาไม่ต้องลังเลเลยสักนิด ยื่นมือไปแตะรายการที่สอง
【เลือกแล้ว: บ้านในโครงการยี่ฟางฮวาหยวน เฟสหนึ่ง ชำระเต็มจำนวนหนึ่งหลัง】
【กำลังถอนเงิน…ถอนเงินสำเร็จ】
【ดำเนินการด้านเอกสารบ้านเรียบร้อยแล้ว โฉนดถูกวางไว้ในห้องนอน】
เขาพิงพนักเก้าอี้ นั่งนิ่งอยู่นาน
มื้อนี้เขาจ่ายไป 386 หยวน
แต่กลับได้บ้านมาหนึ่งหลังทันที
จู่ ๆ เขาก็อยากหัวเราะ แต่ก็กลั้นไว้ แล้วยกน้ำมะนาวขึ้นดื่มจนหมดแก้ว
“ถ้าไม่เจ็บปวดถึงหัวใจ…ใครจะยังจดจำใคร…เป็นเพียงเมฆกับจันทร์…ต่างคิดว่าอีกฝ่ายคือ…”
โทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ก็ยังเป็นแม่ของเขา
เฉินโม่ปัดรับสาย ยังไม่ทันได้พูดอะไร อีกฝ่ายก็รัวคำถามใส่มาเป็นชุด
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ? ทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงเดินออกไปด้วยท่าทางโมโหแบบนั้น? ป้าหวังเพิ่งส่งข้อความมาบอกว่าเธอพูดว่าลูกสมองมีปัญหา! เฉินโม่ แกพูดอะไรกับเขากันแน่?”
“ไม่ได้พูดอะไรครับ”
“ถ้าไม่ได้พูดอะไร เขาจะโมโหขนาดนั้นได้ยังไง? แม่บอกแกเลยนะ…”
“แม่” เฉินโม่ขัดขึ้น “เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดผม เรามีทัศนคติไม่ตรงกัน”
“ทัศนคติไม่ตรงกันอะไรล่ะ แม่ว่าแกนั่นแหละพูดไม่เป็น!”
“ไม่ใช่ความผิดผมจริง ๆ เขาเปิดปากก็เรียกสินสอดหนึ่งถึงสองล้าน แม่มีให้ไหมล่ะ?”
“อะไรนะ? หนึ่งถึงสองล้าน? นี่เขาจะปล้นบ้านเราเลยหรือไง!!”
“เพราะงั้นไงครับ จะมาโทษผมไม่ได้!”
“งั้นเอาไว้แค่นี้ก่อน แม่จะไปหาหวังกุ้ยฟางเดี๋ยวนี้แหละ…”
เฉินโม่ฟังเสียงสายที่ตัดไปแล้ว สีหน้าเต็มไปด้วยความพูดไม่ออก
ช่างเถอะ ไปดูบ้านใหม่ก่อนดีกว่า เดี๋ยวยังต้องกลับไปขนของที่ห้องเช่าอีก
มีบ้านเป็นของตัวเองแล้ว ใครอยากอยู่ห้องเช่าก็อยู่ไป เขาไม่อยู่แล้วล่ะ
เฉินโม่ลุกขึ้นเดินออกไป พอพ้นประตูร้านอาหารก็เห็นผู้คนเดินขวักไขว่ในห้าง
เมื่อออกจากประตูห้าง เฉินโม่ก็เดินไปริมถนน
วันนี้วันเสาร์ รถบนถนนมีไม่น้อย
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดแอปเรียกรถ แล้วกรอกจุดหมายว่า “ยี่ฟางฮวาหยวน เฟสหนึ่ง”
ไม่ถึงสองนาที รถเก๋งสีขาวคันหนึ่งก็จอดตรงหน้า
“ยี่ฟางฮวาหยวนใช่ไหมครับ?”
“ใช่ครับ”
เฉินโม่เปิดประตูขึ้นรถแล้วคาดเข็มขัดนิรภัย
รถเคลื่อนออกไป
เขาพิงเบาะแล้วเรียกแผงระบบขึ้นมา
บนแผงหน้าจอมีเพียงเมนู “ทรัพย์สินของฉัน” อยู่อย่างเงียบ ๆ
เขากดเข้าไป
【ทรัพย์สิน: บ้านหนึ่งหลังในโครงการยี่ฟางฮวาหยวน เฟสหนึ่ง】
【ที่อยู่: ห้อง 1805 อาคาร 23 โครงการยี่ฟางฮวาหยวน เฟสหนึ่ง เขตหมิงหู เมืองจงเฉิง】
【พื้นที่: 124.3 ตารางเมตร】
【ผังบ้าน: 3 ห้องนอน 2 ห้องนั่งเล่น 2 ห้องน้ำ】
【กรรมสิทธิ์: เฉินโม่ เป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว ชำระเงินครบแล้ว】
ด้านล่างยังมีไฟล์แนบ เป็นสำเนาโฉนดอิเล็กทรอนิกส์
เฉินโม่กดเปิดดู ตราประทับสีแดง ชื่อของเขา และเลขบัตรประชาชน ตรงกันทุกตัวอักษร
เขาเลื่อนดูต่ออีกหน่อย หน้าสุดท้ายเป็นข้อมูลล็อกประตู
【รหัสประตูทางเข้า: 092518】
【บัตรผ่านเข้าออกวางไว้ในตู้บริเวณโถงทางเข้า】
เขายังไม่ค่อยวางใจ จึงออกจากแผงระบบ แล้วเปิดแอปบริการภาครัฐของเมืองจงเฉิง ยืนยันตัวตนด้วยใบหน้า ก่อนกดเข้าเมนู “อสังหาริมทรัพย์ของฉัน”
หน้าจอโหลดอยู่สองวินาที แล้วมีรายการหนึ่งปรากฏขึ้น
ห้อง 1805 อาคาร 23 โครงการยี่ฟางฮวาหยวน เฟสหนึ่ง ผู้ถือกรรมสิทธิ์ เฉินโม่
มีข้อมูลอยู่ในระบบทางการจริง ๆ
เฉินโม่เก็บโทรศัพท์แล้วเอนหลังพิงเบาะ คราวนี้ถึงค่อยโล่งใจจริง ๆ
รถวิ่งไปกว่ายี่สิบนาที ก่อนเลี้ยวเข้าสู่ถนนสายหลัก ข้างทางมีอาคารสูงเรียงราย เปลือกอาคารดูใหม่เอี่ยม
“ข้างหน้านั่นแหละครับ ยี่ฟางฮวาหยวน เฟสหนึ่งกับเฟสสองอยู่ติดกัน จะลงประตูไหนครับ?” คนขับถาม
“ประตูหลักเฟสหนึ่งครับ”
“ได้เลยครับ”
รถจอดตรงหน้าประตูหลักของหมู่บ้านจัดสรร
ประตูหลักค่อนข้างกว้าง ทางเข้าออกของรถกับทางเดินคนแยกจากกัน ในป้อมยามมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยวัยห้าสิบกว่า ๆ นั่งอยู่ในเครื่องแบบ
ข้างทางเดินติดตั้งระบบผ่านเข้าออก ต้องสแกนใบหน้าหรือแตะบัตรจึงจะเข้าได้
เฉินโม่เดินเข้าไป
เจ้าหน้าที่มองเขาแวบหนึ่ง ก่อนเดินออกมาจากป้อมยาม
“พ่อหนุ่ม มาหาใครเหรอ?”
“เปล่าครับ ผมเป็นเจ้าของบ้าน ห้อง 1805 อาคาร 23” เฉินโม่ตอบ “วันนี้เพิ่งมาครั้งแรก บัตรผ่านเข้าออกยังอยู่ในบ้าน ผมเลยไม่ได้เอามาครับ”
เจ้าหน้าที่ได้ยินดังนั้นก็หยิบแท็บเล็ตขึ้นมา
“ห้อง 1805 อาคาร 23 ใช่ไหม ชื่ออะไร?”
“เฉินโม่ครับ”
เจ้าหน้าที่ก้มหน้าปัดแท็บเล็ตอยู่สองสามครั้ง
รายชื่อเจ้าของบ้านถูกฝ่ายจัดการหมู่บ้านบันทึกไว้ ข้อมูลบ้านที่เพิ่งโอนส่งมอบก็อยู่ในนั้น
เขาเลื่อนไปยังอาคาร 23 แล้วค้นหาห้อง 1805 เจอ
“ชื่อถูกต้อง บอกเลขสี่ตัวท้ายของเบอร์โทรศัพท์มาหน่อย”
“0614 ครับ”
เจ้าหน้าที่ตรวจสอบแล้ว ทั้งเลขห้อง ชื่อ และเลขสี่ตัวท้ายของเบอร์โทรศัพท์ตรงกันหมด
เขาพยักหน้า เดินไปที่เครื่องผ่านเข้าออกแล้วแตะบัตรพนักงาน ประตูกั้นทางเดินคนก็เปิดออก
“เข้าไปได้เลย เดินตรงไปตามทางนี้ พอผ่านสวนกลางแล้วเลี้ยวซ้าย อาคารที่อยู่ด้านในสุดคืออาคาร 23”
“ได้ครับ ขอบคุณนะครับ”
“ไม่เป็นไร”
เฉินโม่เดินเข้าไปในหมู่บ้านจัดสรร
เขาเดินไปตามทางที่เจ้าหน้าที่บอก ถนนเรียบดี สองข้างทางมีรถจอดอยู่ ในสวนกลางมีเด็กสองสามคนวิ่งเล่น ส่วนผู้สูงอายุนั่งมองอยู่บนม้านั่ง
เขาไม่ได้หยุดแวะ เดินค่อนข้างเร็ว
เดินไปสามสี่นาที ก็ถึงอาคาร 23
ประตูทางเข้าอาคารปิดอยู่ ต้องใช้บัตรผ่านเข้าออกเหมือนกัน
เฉินโม่กำลังคิดว่าจะเข้าไปยังไง จู่ ๆ ประตูก็เปิดจากด้านใน มีพี่สาวคนหนึ่งถือผักเดินออกมา เขาจึงฉวยโอกาสจับประตูไว้
“ขอบคุณครับ”
พี่สาวคนนั้นมองเขาแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไรแล้วเดินจากไป
เฉินโม่เข้าไปในลิฟต์ กดชั้น 18
ลิฟต์เคลื่อนขึ้นไป ตัวเลขบนหน้าจอเปลี่ยนขึ้นทีละชั้น
เขาจ้องตัวเลขนั้น หัวใจเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย
ถึงชั้น 18 แล้ว
ประตูลิฟต์เปิดออก ห้อง 1805 อยู่ทางซ้ายมือ เป็นประตูทางเข้าสีน้ำตาลเข้มบานหนึ่ง
เฉินโม่เดินไปหยุดอยู่หน้าประตู
เขายื่นมือไปเปิดแป้นรหัส แล้วกดตัวเลขทั้งหกตัว
มีเสียง “ติ๊ด” ดังขึ้น
ประตูก็ปลดล็อก
เฉินโม่จับลูกบิด กดลง แล้วผลักประตูเปิดออก
เขายืนอยู่ตรงธรณีประตู ไม่ได้รีบร้อนเข้าไป
เบื้องหน้าเป็นโถงทางเข้า มีกระจกเงาติดอยู่บนผนัง ด้านล่างเป็นตู้รองเท้าสูงจรดเพดาน บนตู้วางกล่องกระดาษใบเล็กไว้หนึ่งกล่อง
ตรงหน้าประตูมีรองเท้าแตะใหม่วางอยู่สองคู่ คู่หนึ่งสีเทา อีกคู่สีชมพู ป้ายสินค้ายังไม่ได้ตัดออก