【อย่าปล่อยให้คะแนนตกเลยนะ o(╥﹏╥)o แต่ถ้าพวกคุณมีความสุข นักเขียนตัวเล็ก ๆ อย่างผมก็ไม่บ่นหรอก อย่างมากก็แค่เสียใจแป๊บเดียวเอง (づ￣3￣)づ╭❤～】
【ขอให้ทุกท่านที่แวะเข้ามาสมหวัง สุขภาพแข็งแรง ร่ำรวยไว ๆ รวยมหาศาล รวยล้นฟ้า รวยเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ】
“ถ้าไม่เจ็บปวดจนฝังใจ... ใครจะยังจดจำใคร... เป็นเพียงเมฆกับจันทรา... ต่างคิดไปเองว่าใช่...”
โทรศัพท์ดังขึ้น
เฉินโม่หลับตาควานหาโทรศัพท์ พอรับสายก็พูดขึ้น
“เฉินโม่ เที่ยงวันนี้ ที่ร้านอาหารสไตล์ฮ่องกงชั้นสี่ของต้าซิ่น นัดเจอกับผู้หญิงไว้ตอนเที่ยง แกไปถึงก่อนเวลาแล้วรอเขาด้วย”
“แม่ วันนี้วันเสาร์ ผมทำงานล่วงเวลา”
“ล่วงเวลาอะไรกัน บริษัทแกทำงานวันเสาร์หรือเปล่า ฉันไม่รู้หรือไง? บอกไว้ก่อนนะ ป้าอ๋องส่งรูปผู้หญิงมาให้ฉันแล้ว หน้าตาสวยมาก ถ้าแกทำพังล่ะก็ อาทิตย์หน้าฉันจะไปหาแก ไปอยู่ด้วย แล้วคอยจับแกดูตัวทุกวัน”
“...”
“แกอายุ 28 แล้วนะ เฉินโม่! หวังที่เป็นเพื่อนร่วมชั้นแกน่ะ เตรียมไปรับเงินอุดหนุนลูกคนที่สามกันแล้ว!”
“ก็ได้ ผมไปก็ได้”
“อย่างนี้ค่อยยังชั่ว แต่งตัวให้ดูดี สระผมด้วย ถ้าแกกล้าจงใจทำพังล่ะก็ เตรียมตัวตายได้เลย!”
สายถูกตัดไป
เฉินโม่นอนมองเพดานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลุกไปล้างหน้า
ตอน 11 โมง 40 นาที เขามาถึงร้านอาหารแล้วเลือกที่นั่ง
เที่ยง 10 นาที อีกฝ่ายยังไม่มา
เที่ยง 20 นาที ก็ยังไม่มา
เฉินโม่ไม่เร่งอะไร เขาสั่งน้ำมะนาวแก้วหนึ่งแล้วเล่นโทรศัพท์
เที่ยง 28 นาที มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน เธอสวมกระโปรงกับรองเท้าส้นสูง ถือกระเป๋าไว้ในมือ พอเข้ามาก็ก้มมองโทรศัพท์ ก่อนเงยหน้ากวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วสายตาก็มาหยุดที่เฉินโม่
“เฉินโม่ใช่ไหม?”
“ใช่ เฉินลู่ลู่ใช่ไหม เชิญนั่งครับ”
เฉินลู่ลู่นั่งลง วางกระเป๋าไว้บนเก้าอี้ข้าง ๆ โดยไม่พูดถึงเรื่องมาสาย เธอหยิบเมนูขึ้นมาเปิดดูทันที
“ฉันหิวแล้ว ขอสั่งอะไรกินก่อนนะ”
“เชิญเลย”
เธอเรียกพนักงานมาแล้วสั่งรวดเดียว ทั้งชุดสเต๊ก จานรวมของว่าง ขนมปังสับปะรดสไตล์ฮ่องกง ชานมฮ่องกง และเพิ่มขนมแพนเค้กมะม่วงอีกหนึ่งที่
“ขนมแพนเค้กเอามาทีหลังนะ ฉันจะห่อกลับ”
“ได้ค่ะ”
เฉินโม่มองเธอสั่งอาหารตามใจชอบโดยไม่พูดอะไร
อาหารมาเร็วมาก
เฉินลู่ลู่จิ้มสเต๊กเข้าปากสองคำ แล้วค่อยใช้กระดาษเช็ดปาก ก่อนมองเฉินโม่
“งั้นฉันพูดตรง ๆ เลยนะ ป้าอ๋องคงบอกนายแล้วว่าฉันไม่ชอบพูดอ้อมค้อม”
“พูดมาเลย”
“ถ้าจะแต่งงานกัน ก็ต้องมีอะไรที่สมกับการแต่งงาน อย่างแรกคือสินสอด 288,000 หยวน ถือเคล็ดเป็นมงคล เงินนี้ให้พ่อแม่ฉัน พวกท่านเลี้ยงฉันมาตั้งยี่สิบกว่าปี ไม่ง่ายเลย”
อะไรกัน บ้านเธอเลี้ยงเธอเหมือนสัตว์เลี้ยงหรือไง?
ยังจะเรียกเงินคืนอีกเหรอ?
288,000 หยวนจะพอไหมล่ะ?
แต่เฉินโม่ไม่ได้พูดอะไร แค่พยักหน้า
“อีกอย่าง บ้านต้องซื้อก่อนแต่งงาน อย่างน้อยก็สามห้องนอน ต่อไปมีลูกจะได้อยู่กันสบาย ต้องซื้อเงินสดเต็มจำนวน แล้วก็ต้องมีชื่อฉันอยู่ในโฉนดด้วย ไม่อย่างนั้นฉันจะรู้สึกไม่มั่นคง”
เฉินโม่ขี้เกียจแม้แต่จะบ่นแล้ว เขาพยักหน้าอีกครั้ง
“แน่นอนว่ารถก็ต้องซื้อด้วย อย่างน้อยก็ต้องราคาเกิน 200,000 หยวน รถกาก ๆ ฉันนั่งไม่ไหว ต่อไปกลับไปบ้านพ่อแม่ก็เสียหน้าแย่”
“อืม”
“สุดท้าย พอแต่งงานแล้ว นายต้องยกบัตรเงินเดือนให้ฉัน ทุกเดือนฉันจะให้เงินใช้ 250 หยวน ผู้ชายมีเงินอยู่ในมือก็เสียคน นายคงเข้าใจเหตุผลนี้นะ”
เธอนั่นแหละ 250 ทั้งครอบครัวเธอก็ 250 กันหมด!
เฉินลู่ลู่ยังพูดต่อ
“อ้อ จริงสิ หลังแต่งงานห้ามอยู่กับพ่อแม่นายนะ ฉันไม่อยากปรนนิบัติพ่อแม่สามี ถ้าความสัมพันธ์แม่ผัวลูกสะใภ้ไม่ดี เดี๋ยวก็หย่ากันไวขึ้นอีก”
“อีกอย่าง หลังแต่งงานฉันไม่คิดจะทำงานหรอก เงินเดือนเดือนละสามสี่พันหยวนไม่พอซื้อสกินแคร์ด้วยซ้ำ ผู้หญิงเราต้องอยู่บ้านดูแลตัวเองให้ดี นายรับหน้าที่หาเงินก็พอ”
พูดจบ เธอก็จิ้มสเต๊กเข้าปากอีกคำ
“เงื่อนไขของฉันก็มีแค่นี้ ไม่ได้สูงเกินไปใช่ไหม? เพื่อนสนิทฉันแต่งงานไปเมื่อเดือนก่อน สินสอด 380,000 หยวน บ้านสองหลัง ฉันยังลดให้แล้วด้วยซ้ำ”
เฉินโม่ไม่ตอบ
ในเมืองจงเฉิง ถ้าซื้อบ้านด้วยเงินสดเต็มจำนวน ราคาตอนนี้ บ้านสามห้องนอนอย่างน้อยก็ราวหนึ่งล้านหยวน
ยังมีสินสอด 288,000 หยวน กับรถอีก 200,000 หยวน
รวมกันก็เกินหนึ่งล้านหยวนแล้ว ยังไม่รวมเรื่องต้องยกเงินเดือนให้อีก
เงินเดือนเฉินโม่หลังหักภาษีเดือนละ 8,000 หยวน ถ้าประหยัดสุด ๆ ปีหนึ่งเก็บได้ 50,000 หยวน
เงินก้อนนี้เขาต้องเก็บถึง 20 ปี แถมต้องไม่กินไม่ใช้เลยด้วย
เฉินลู่ลู่เห็นเขาเงียบไปก็ขมวดคิ้ว
“นายหมายความว่ายังไง? ตอบมาตรง ๆ รับได้ก็ลองคบกัน รับไม่ได้ก็ช่าง”
เฉินโม่เหลือบมองโทรศัพท์ ตอนนี้เที่ยง 41 นาทีแล้ว
เขาเริ่มคิดหาทางหนีทีไล่
ประชุมด่วนที่บริษัท? ท่อน้ำที่บ้านแตก? เพื่อนประสบอุบัติเหตุ?
เขาคิดหาข้ออ้างในหัว เตรียมลุกขึ้นแล้วเดินออกไป
จังหวะนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัว
【ติ๊ง】
【ตรวจพบว่าโฮสต์อยู่ในสถานการณ์นัดดูตัว ระบบชดเชยจากการนัดดูตัวกำลังเริ่มผูกมัด】
【กำลังผูกมัด... ผูกมัดสำเร็จ】
เฉินโม่ตัวแข็งทื่ออยู่บนเก้าอี้
แผงหน้าต่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา ข้อความแต่ละบรรทัดชัดเจนแจ่มแจ้ง
【ระบบชดเชยจากการนัดดูตัว】
【กฎข้อที่หนึ่ง: ทุกครั้งที่การนัดดูตัวสิ้นสุดลงและถูกตัดสินว่าล้มเหลว โฮสต์สามารถเลือกเงื่อนไขข้อใดก็ได้ที่อีกฝ่ายเสนอ เพื่อนำมาแลกเป็นเงินสด】
【กฎข้อที่สอง: โฮสต์ห้ามชี้นำ บอกใบ้ หรือใช้วาทศิลป์โน้มน้าวด้วยวิธีใดก็ตาม เพื่อให้อีกฝ่ายเสนอเงื่อนไข เงื่อนไขที่อีกฝ่ายเสนอขึ้นมาเองถือว่ามีผล ส่วนเงื่อนไขที่เกิดจากการชักจูงของโฮสต์ถือว่าเป็นโมฆะ】
【กฎข้อที่สาม: ระบบขอสงวนสิทธิ์ในการตีความขั้นสุดท้าย】
เฉินโม่จ้องแผงหน้าต่าง
จากนั้นหัวใจของเขาก็เริ่มเต้นเร็วขึ้น
เขาอ่านนิยายหยางสือจื่อมาหกเจ็ดปี นิยายแนวระบบเขาอ่านมาไม่ถึงพันเล่มก็แปดร้อยเล่มได้
ทั้งระบบมหาเศรษฐี ระบบลงชื่อเข้าใช้ ระบบคืนกำไร
เขาเคยจินตนาการนับครั้งไม่ถ้วนว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นกับตัวเอง
และตอนนี้มันก็เกิดขึ้นจริงแล้ว
เฉินโม่เผลอมองไปยังคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม
เฉินลู่ลู่กำลังก้มหน้ากินจานรวมของว่าง กินจนแทบไม่เงยหน้า
เขาสูดหายใจลึก ๆ แล้วข่มสีหน้าเอาไว้
เฉินลู่ลู่กินจานรวมของว่างเสร็จแล้วก็ใช้กระดาษเช็ดมือ พอเห็นเขายังนั่งนิ่งไม่ขยับ เธอก็เริ่มหมดความอดทน
“คิดได้หรือยัง? บอกไว้ก่อนนะ คนต่อคิวจีบฉันยาวเหยียด อย่าคิดว่าเงื่อนไขฉันสูงสิ ออกไปถามใครดูก็ได้ เดี๋ยวนี้ก็เป็นแบบนี้แหละ นายเป็นผู้ชาย จะแต่งเมียแล้วยังคิดจะได้มาฟรี ๆ โดยไม่ลงทุนหรือไง?”
เฉินโม่เงยหน้าขึ้นมองเธอ
สีหน้าของเขาเรียบเฉย
เขาเอ่ยขึ้นว่า
“เงื่อนไขที่คุณพูดมา ผมรับได้ทั้งหมด”
เฉินลู่ลู่ชะงักไป สีหน้าไม่พอใจคลายลงเล็กน้อย ดูเหมือนเธอจะไม่คิดว่าเขาจะตอบตกลงง่ายขนาดนี้
“นายพูดเองนะ อย่ากลับคำทีหลังล่ะ”
“ไม่กลับคำหรอก” เฉินโม่หยุดไปครู่หนึ่ง “แต่ผมขอถามคุณสักอย่าง”
“ถามมาสิ”
“คุณยังบริสุทธิ์อยู่หรือเปล่า?”
สีหน้าของเฉินลู่ลู่พลันเปลี่ยนไป
เงียบงันอยู่สองวินาที
เธอลุกพรวดขึ้นยืน ขาเก้าอี้ครูดพื้นจนเกิดเสียงดัง
“เฉินโม่ นายหมายความว่ายังไง?!”
“อาจจะตรงไปหน่อย งั้นผมถามใหม่ คุณยอมตรวจสุขภาพก่อนแต่งงานไหม?”
“นายเป็นบ้าอะไรของนาย!” เสียงเธอดังสูงขึ้นทันที โต๊ะรอบ ๆ หลายโต๊ะหันมามอง แต่เธอไม่สนใจ ชี้นิ้วใส่หน้าเฉินโม่ “นายได้เงินเดือนเดือนละเท่าไหร่กันเชียว? สินสอด 288,000 หยวนยังต้องกลับไปปรึกษาแม่ตัวเองเลย กล้าถามฉันเรื่องนี้เหรอ?”
“ผมถามไม่ได้หรือไง?”
“นายมีสิทธิ์อะไร?! ผู้ชายหัวโบราณน่าขยะแขยง ไอ้ขี้แพ้ ไอ้จน เหมาะแล้วที่ต้องโสดไปทั้งชาติ!” เธอด่ายิ่งพูดยิ่งคล่อง “ฉันว่านายนัดดูตัวจนเพี้ยนไปแล้ว คิดว่าตัวเองเป็นใครมาจากไหนหรือไง? ผู้ชายอย่างนาย ต่อให้ยกให้ฉันฟรี ๆ ฉันก็ไม่เอา!”