|เรียนผู้โดยสารทุกท่าน สวัสดี ยินดีต้อนรับสู่เที่ยวบินนี้|
|เที่ยวบิน GF147 จะถึงท่าอากาศยานนานาชาติเคนเนดีในเวลาประมาณสี่ชั่วโมง โดยจะบินผ่านแนวปะการังหยกกลางมหาสมุทรแอตแลนติก อาจเกิดความสั่นสะเทือนเล็กน้อย ขออภัยในความไม่สะดวก|
|เมื่อไฟในห้องโดยสารดับลง กรุณาอย่าเดินไปมาภายในห้องโดยสาร เพื่อความปลอดภัยของท่าน|
“คุณครับ คุณครับ?”
ตึง ตึง ตึง——
“คุณครับ คุณไม่เป็นไรนะครับ? คุณครับ?”
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีดำเดินมาตามทางเดิน เห็นพนักงานต้อนรับหญิงสองคนและผู้โดยสารที่กำลังหมดความอดทนอย่างมากยืนอยู่หน้าโถส้วม
เมื่อเห็นเจ้าหน้าที่เดินมา พนักงานต้อนรับก็หยุดเคาะประตู
“เกิดอะไรขึ้นครับ?” เจ้าหน้าที่ถาม
“เมื่อกี้มีผู้โดยสารชายเข้าโถส้วมแล้วรู้สึกไม่ค่อยสบาย… อาเจียนอยู่ในนั้นค่ะ”
“เขาบอกว่าไม่ต้องการความช่วยเหลือ แต่เหมือนจะครางเมื่อครู่”
“แต่ตอนนี้กลับไม่มีเสียงตอบสนองแล้ว”
พูดจบ ผู้โดยสารที่หมดความอดทนก็แทรกขึ้นมาทันที
“รีบๆ เอาตัวไอ้บ้านั่นออกมาซะ จะป่วยอะไรก็กินยาไป อย่ามายึดโถส้วมทำบ้า”
พูดจบ ดูเหมือนยังไม่หายแค้น กำปั้นทุบเข้าที่ประตูโถส้วมหนึ่งครั้ง
เจ้าหน้าที่จับแขนเขาไว้และยืนบังครึ่งตัว
“คุณครับ ตอนนี้มีหลุมอากาศสั่นสะเทือน โปรดกลับไปนั่งที่ก่อนนะครับ เพื่อป้องกันอุบัติเหตุ”
“พนักงานของเราจะบริการคุณแบบหนึ่งต่อหนึ่ง”
แต่ยอดนักธุรกิจในสูทผูกไทด์คนนี้ไม่ยอมรับฟัง เขากระตุกเนกไท เสื้อสูทหลุดลุ่ย มองด้วยสายตาดุร้าย