เสียงกรีดร้องโหยหวนนั้นทำให้ทุกคนที่กำลังคุยกันหยุดชะงักไปในทันที
“นั่น… ใครร้องนะ”
“ไม่รู้ ไปดูกัน”
ทั้งสามเดินไปที่หน้าต่าง เปิดออกแล้วมองลงไปข้างล่าง
บนทางเดินสนามหญ้าหน้าตึก มีคนคนหนึ่งทับอยู่บนอีกคน ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร
เพื่อนนักศึกษาที่เดินผ่านไปมาต่างพากันชะงัก สีหน้าตกตะลึง ขณะที่หน้าต่างห้องพักตึกอื่นก็เปิดออกและมีคนมองลงมา
“เชี่ย นั่นหวังเซินไม่ใช่เหรอ” หลี่ต้าจ้วงร้อง
หลี่หรานมองแผ่นหลังของคนคนนั้น ใช่หวังเซินจริง ๆ
หวังเซินเป็นเพื่อนร่วมห้องของพวกเขา ก่อนหน้านี้กลับบ้านเกิดไป
อาทิตย์ที่แล้วยังบอกจะกลับมา แต่สองสามวันก่อนจู่ ๆ ก็ขาดการติดต่อไปหมด
“เขาทำอะไรน่ะ” จางฮ่าวเซียนถาม
แต่ยังไม่ทันได้คำตอบ พวกเพื่อนนักศึกษาที่ยืนดูอยู่เมื่อครู่ก็พากันเปลี่ยนสีหน้า ตะโกนร้องด้วยความหวาดกลัวแล้ววิ่งหนี
เสียงกรีดร้องนั้นดึงดูดความสนใจของหวังเซิน เขาลุกขึ้นยืนและพุ่งตามไปอย่างรวดเร็ว
ขณะที่ทั้งสามยังงุนงง ก็เห็นหวังเซินพุ่งตัวออกไปด้วยความเร็วสูงผิดปกติ กระโจนใส่สาวนักศึกษาคนหนึ่งที่ยังวิ่งหนีไปไม่ไกล
เขาส่งเสียงคำรามดุดัน ราวไม่ใช่คน แล้วกัดเข้าที่ต้นคอของเธอ
“อ๊ะ! ช่วย… เอ่อ… ช่วยด้วย”
สาวนักศึกษาที่ถูกกระโจนล้มยื่นมือออกมา พยายามขอความช่วยเหลือ แต่เพื่อนของเธอทรุดลงนั่งกับพื้นด้วยความหวาดกลัว
เลือดพุ่งกระฉูดฉับพลัน เสียงกรีดร้องดังระงมมาจากทุกทิศทาง
ทั้งสามยืนนิ่ง หลี่หรานตั้งสติได้ก่อน