“แค่ก ๆ ๆ…”
“เปิด…เปิด…เปิดประตู”
“ฉัน…ไม่สบาย จะนอนสักหน่อย”
ตึง——
เสียงของหวังเซินดังอยู่หน้าประตู แต่น้ำเสียงฟังดูประหลาดอย่างยิ่ง ราวกับมีก้อนหินติดอยู่ในลำคอ
ทั้งสามคนยืนนิ่งแข็งราวกับถูกสาป มือและเท้าหนักอึ้งเหมือนถูกเทตะกั่วใส่ เหงื่อเย็น ๆ ไหลย้อยไปตามแนวสันหลัง
ถ้าไม่ใช่เพราะเพิ่งเห็นหวังเซินทำร้ายคนอื่นอย่างบ้าคลั่ง พวกเขาคงเปิดประตูให้แน่ ๆ แต่…
“เปิดประตู!”
ประตูถูกทุบอย่างแรงอีกครั้ง ประตูโลหะผสมที่แข็งแรงไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
หลี่หรานทำท่าจุ๊ปากให้เงียบ จางฮ่าวเซียนกับหลี่ต้าจ้วงต่างก็พยักหน้า
ทันใดนั้นเอง เสียงแตรก็ดังมาจากข้างนอก
|&%&*————|
|ฮัลโหล ฮัลโหล|
|นักเรียนและบุคลากรทุกท่านโปรดทราบ โปรดทราบ|
|เกิดเหตุจลาจลรุนแรงภายในวิทยาเขต ขอให้ทุกคนรีบกลับเข้าภายในอาคารทันที|
|ขอย้ำอีกครั้ง เกิดเหตุจลาจลรุนแรงภายในวิทยาเขต ขอให้ทุกคนกลับเข้าภายในอาคาร หรือหลบเข้าไปในอาคารใกล้เคียง เพื่อความปลอดภัยของตนเอง|
เสียงเสียดแทงของแตรดูเหมือนจะยั่วโมโหหวังเซิน เขาต่อยประตูอย่างแรงหนึ่งหมัด บานประตูทั้งบานสั่นสะเทือน ฝุ่นที่เกาะอยู่ด้านบนร่วงลงมาเล็กน้อย
“ฆ่า…ฆ่าให้หมด”
“ฆ่า…”
หวังเซินคำรามต่ำ แล้วรีบวิ่งหนีไป
แต่ในเวลาเดียวกันก็มีเสียงอื่นดังขึ้น เป็นเสียงไอต่ำประหลาดบางอย่าง
“อึก…เจ็บ เจ็บเหลือเกิน”
“เสียงดังน่ารำคาญ น่ารำคาญ!”
หลี่หรานฟังออกทันที นั่นคือเสียงของสองคนที่เพิ่งถูกทำร้ายไป