เสียงเครื่องจักรกลหนักสนั่นหวั่นไหวก้องกังวานบนสนามหญ้า ใบพัดหมุนดังกวาดลมกระโชก ลำตัวป้อมอุ้ยอ้ายของเฮลิคอปเตอร์ขนส่ง จ-8 ลอยตัวนิ่งเหนือศีรษะ
เชือกโรยตัวหลายเส้นพุ่งหล่นจากประตูห้องโดยสาร กระแทกนิ่งอยู่บนสนามหญ้าอันว่างเปล่า
หน่วยจู่โจมทางดิ่งชุดแรกคว้าเชือกโรยตัวด้วยความเร็วสูง ทหารในหน้ากากป้องกันมาตรฐานและเครื่องแบบยุทโธปกรณ์เต็มอัตราไถลตัวตามเชือกลงมาอย่างรวดเร็ว เท้ากระแทกพื้นหญ้าอย่างหนักหน่วง
พวกเขาเพิ่งจะลงถึงพื้น ยังไม่ทันยืนตัวตรงดี ฝูงชนที่เหลืออดก็พากันรุมเข้ามาล้อมทหารเหล่านั้นไว้ แววตาอาลัยอาวรณ์ น้ำเสียงลนลาน
ผู้ประสบภัยที่ถูกกักขังหลายพันคน ความกลัว ความสิ้นหวัง และความคาดหวังที่สั่งสมมาหลายวัน ในชั่วขณะนี้พลุ่งพล่านถึงขีดสุด
“พี่ทหารครับ ในที่สุดพวกคุณก็มา!”
“สวรรค์คุ้มครอง พวกเรารอนานแค่ไหน ในที่สุดก็มาจนได้!”
“ขอร้องล่ะ! พาเด็กๆ ไปก่อนเถอะ! เด็กทนไม่ไหวแล้ว!”
ฝูงชนเบียดเสียดผลักดันกันไปข้างหน้าไม่หยุด สถานการณ์ตรงหน้าจวนเจียนจะควบคุมไม่ได้
เจ้าหน้าที่นำร่องหน่วยจู่โจมที่ลงพื้นเป็นคนแรกขมวดคิ้วแน่น ยกมือขึ้นโบกสะบัดสุดแรง ตะโกนด้วยน้ำเสียงที่เปล่งออกมาหมดพลัง
“ทุกคนถอยออกไป ถอยออกไปให้หมด เปิดทางให้เฮลิคอปเตอร์ลงจอด!”
“หลีกไปให้หมด ให้เฮลิคอปเตอร์ลง!”
“หลีกไป! ถ้าไม่ถอยอีก เฮลิคอปเตอร์ลงไม่ได้ แล้วก็ไม่มีใครได้ไปทั้งนั้น!”
พวกตำรวจกับกองกำลังประชาชนข้างๆ ก็ได้สติในตอนนี้เช่นกัน เข้าช่วยเหลือเจ้าหน้าที่นำร่องทางดิ่งในการผลักดันผู้คนที่ลนลานให้ถอยออกไป
ด้วยการเกลี้ยกล่อมและการผลักดันอย่างเด็ดขาด ผู้คนจึงค่อยๆ ถอยออกไป เปิดเนื้อที่ว่างโล่งตรงใจกลางสนามหญ้าออกมาได้ผืนหนึ่ง กว้างพอให้เฮลิคอปเตอร์ลงจอดอย่างราบรื่น
เจ้าหน้าที่นำร่องจุดแท่งสัญญาณเผาไหม้สีเขียวในมือทันที วางลงบนพื้นสนามหญ้าเป็นเครื่องหมายยุทธวิธีรูปสามเหลี่ยมสำหรับลงจอดอย่างแม่นยำ จากนั้นยืนตัวตรง ยกมือทำท่ามือนำทางภาคพื้นดินแบบมาตรฐาน นำทางเฮลิคอปเตอร์ที่ลอยตัวนิ่งให้ลงจอดอย่างราบรื่น
เฮลิคอปเตอร์ จ-8 อันอุ้ยอ้ายค่อยๆ ลดต่ำลง ลำตัวพัดลมกระพือโหมอย่างรุนแรง จนต้นไม้ใบหญ้าบนดินเอนลู่ ฝุ่นฟุ้งกระจาย