PS————
ได้ยินว่ามีคนอยากเห็นพวกโชคร้ายบนสถานีอวกาศ เลยจัดให้สักหน่อย awa
……
ห้องพักอาศัยบนสถานีอวกาศนานาชาติถูกห้อมล้อมด้วยเสียงหึ่งต่ำไม่หยุดของพัดลมหมุนเวียนอากาศและระบบบำบัดน้ำ ผนังโลหะกั้นสุญญากาศอวกาศ แต่ไม่อาจขังความเปล่าเปลี่ยวไร้สิ้นสุดของคนทั้งสี่ในนี้
ในสภาวะไร้แรงโน้มถ่วง ซองอาหารว่างเปล่าและเครื่องมือซ่อมเล็กๆ ลอยละล่องไปตามผนัง ดวงอาทิตย์ขึ้นทุกเก้าสิบนาที แต่ไม่มีใครมีแก่ใจมองอีกแล้ว
จัสมินลอยตัวอยู่หน้าคอนโซลสื่อสาร ปลายนิ้วแตะเบาๆ ที่หน้าจอสัมผัสเต็มรอยขีดข่วน บนจอเลื่อนแสดงคลื่นความถี่สื่อสารเฉพาะของศูนย์ภาคพื้นดินฮิวสตันของนาซา หูฟังครอบแนบใบหู เสียงซ่าเบาๆ ของคลื่นรบกวนคือเสียงเดียวในตอนนี้
|เอ่อ...ฮิวสตัน ที่นี่สถานีอวกาศนานาชาติ คุณได้ยินหรือไม่|
|ฮิวสตัน เราคือสถานีอวกาศนานาชาติ ขณะนี้กำลังดำเนินการติดต่อตามคำขอของพวกคุณเป็นประจำทุกสัปดาห์|
|หากได้รับข้อความ กรุณาตอบกลับ|
|...|
ความเงียบอันยาวนานแผ่ไปตามคลื่นวิทยุ ในหูฟังเหลือเพียงเสียงรบกวนของคลื่นความถี่ว่าง
จัสมินใช้นิ้วหมุนปุ่มปรับคลื่นซ้ำๆ เปลี่ยนจากคลื่น VHF สำหรับสื่อสารภาคพื้นดิน ไปเป็นคลื่น UHF สำรองสำหรับสำรวจห้วงอวกาศ ส่งสัญญาณเรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่า สิ่งที่ได้รับคือความเงียบงันเช่นเดิม
"นาซาคงสิ้นสุดแล้ว"
อันเดรียส ผู้บัญชาการสถานีอวกาศ ลอยตัวอยู่ข้างๆ ปลายนิ้วคีบซองอาหารอัดแท่ง น้ำเสียงเรียบเฉยจนแทบไร้ความรู้สึก
เขาใช้เท้าถีบราวจับเบาๆ ลอยไปที่ขอบหน้าต่างสังเกตการณ์ มองลงไปยังโครงร่างทวีปอเมริกาที่มืดมิด
"พวกเขาไม่สิ้นสภาพ ก็คงไม่มีแรงมาสนใจเราสองสามคนที่แขวนอยู่สูงขึ้นไปสี่ร้อยกิโลเมตร"
จัสมินปล่อยมือที่กำแน่นบนคอนโซล ในสภาวะไร้น้ำหนัก แขนลอยคว้างกลางอากาศ ริมฝีปากขยับเล็กน้อย คำพูดที่เตรียมไว้ติดอยู่ที่ลำคอ สุดท้ายก็เงียบลง
ตอนแรกๆ ศูนย์ภารกิจฮิวสตันยังรักษาระเบียบไว้ได้ ยังคงติดต่อตามปกติ เพียงแต่แจ้งอย่างอ้อมค้อมว่าจากผลกระทบของโรคระบาดทั่วโลกและสงครามหลายประเทศ ความถี่ในการส่งแคปซูลเสบียงจะลดลงอย่างมาก
แต่เมื่อโรคระบาดและสงครามปะทุรุนแรงขึ้น ทางฮิวสตันก็ได้รับผลกระทบอย่างเห็นได้ชัด