การทดสอบวันที่ 7 ————
ผู้ติดเชื้อ: 25,028
ซอมบี้: 0
ผู้มีสุขภาพดี: 8,091,709,902
……
ฮัคเกลียดไอ้คนข้างหลังนั่นจริง
ถึงเสื้อผ้าจะสะอาด แต่กลิ่นน้ำสกปรกจากชุมชนแออัดนั่นยังไงก็ล้างไม่ออก
เอาจริง เขาไม่รู้ว่าโรงพยาบาลปล่อยให้ไอ้คนชั้นต่ำแบบนี้เข้ามาได้ยังไง
“แค่กๆ…”
ไอ้คนชั้นต่ำข้างหลังเอามือปิดปากไอไม่หยุด ตาลอยเลื่อนไปมองช่องรับยาด้านหน้า
มันเดินไปที่ช่อง เอามือกุมคอฝืนอาการไม่สบายไว้
“ขอถามหน่อยครับ ทำไมรับยาถึง… ได้ช้าจัง”
หลังช่องนั่งผู้หญิงวัยกลางคน ชุดพยาบาลที่สวมรัดตัวจนกระดุมแทบปริ ดวงตาเต็มไปด้วยความเฉยชาและอ่อนล้า
“เอาเงินรูปีเพิ่ม เดินไปช่องข้างๆ นู่น”
ไอ้คนชั้นต่ำเหมือนถูกบีบคอ มือสั่นเทาอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่พยาบาลคนนั้นกดกริ่งเรียกคิว
ไม่ดัง
“คิวต่อไป!”
อีกคนรีบเดินมาเบียดไอ้คนชั้นต่ำออกไป ส่งยิ้มประจบแล้วรีบยื่นเงินรูปีให้
“คุณผู้หญิงครับ ผมรีบนิดหน่อย รบกวนดูให้หน่อยครับ”
พยาบาลคลำความหนาของเงินรูปี ใบหน้าหมองตายเมื่อครู่พลันเบ่งบานราวสายลมวสันต์
“ได้ค่ะคุณผู้ชาย ใบสั่งยาคุณคะ”
ไอ้คนชั้นต่ำเบิกตากว้าง มือสั่นไม่หยุด แล้วก้มหน้ากลับเข้าคิว
ฮัคอดไม่ได้ที่จะยิ้มเหยียด หันหน้าไปอีกทาง
“น-นาย… หัวเราะฉันเหรอ?”
เสียงไอ้คนชั้นต่ำดังมาจากข้างตัว ฮัคกอดอกมองดูเจ้าคนชั้นต่ำผอมแห้งนี่
“ฉันกำลังดูคลิปตลกอยู่พอดี อยากดูไหม?”
ฮัคยื่นหน้าจอมือถือให้ดูหน้าตาเฉย แต่สีหน้าเหยียดหยามเขียนคำว่า “หัวเราะเยาะ” เต็มสองแก้ม
ใบหน้าไอ้คนชั้นต่ำกระตุก น้ำเสียงต่ำถาม
“นายกำลังหัวเราะฉัน”
ฮัคกระตุกมุมปาก ยืดตัวตรง มองเจ้าหมอนี่จากข้างบน
“ฟังนะ ฉันไม่ได้หัวเราะนาย”
“ฟังชัดไหม?”
“คุณท่าน”
แต่ไอ้คนชั้นต่ำกลับอารมณ์ขึ้นอย่างคาดไม่ถึง หายใจหอบแรง ยื่นมือชี้หน้าฮัค
“ไอ้โง่ นายกำลังหัวเราะฉัน”
“เอามือไปให้พ้น ไอ้คนชั้นต่ำ!”
ฮัคยื่นมือฟาดมือมัน ไอ้คนชั้นต่ำเซถลา ตาเหมือนมีประกายแดง
มันควักแผ่นเหล็กที่พอจะคมได้จากเอว แผดเสียงคำราม
“ไอ้สารเลวหัวเราะเยาะฉัน ฉันจะฆ่าแก!”
พูดจบก็พุ่งเข้าใส่ ตอนที่ฮัคไม่ทันตั้งตัว แผ่นเหล็กแทงใส่ฮัค
ฮัคหลบไม่ทัน ใช้มือปัดแผ่นเหล็ก แต่ฝ่ามือก็ยังถูกทะลวง
คนรอบข้างกรีดร้องหลบหนี ไอ้คนชั้นต่ำคำรามพุ่งเข้ามาอีก
“ไอ้คนชั้นต่ำบัดซบ…”
ฮัคคำรามด้วยความโมโห กำหมัดอีกข้างทุบหน้าไอ้คนชั้นต่ำผอมแห้ง ล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง
แต่ไอ้คนชั้นต่ำเพิ่งล้มก็ลุกขึ้นทันที คำรามด้วยความเดือดดาลยกถังขยะฟาดใส่ฮัค แต่ร่างผอมแห้งของมันขว้างมาไม่มีแรง
ฮัคใช้แขนหนารับการโจมตี มองคนบ้าที่วิ่งมาข้างหน้าด้วยความหงุดหงิด
“ไอ้ชาติชั่ว”
ฮัคเตะเข้าที่หน้าอกไอ้คนชั้นต่ำ มันเสียหลักเซถอยหลัง ท้ายทอยกระแทกผนังด้านหลังอย่างแรง
มันเบิกตากว้าง กายกระตุกเล็กน้อย แล้วแน่นิ่งไป
ผู้คนรอบข้างกรีดร้องวิ่งหนี แต่ไปไม่ไกล ฮัคเหลือบมองกล้องวงจรปิดใกล้ๆ แล้ววางใจนั่งลงลองดึงแผ่นเหล็กออกเอง
ไม่นานตำรวจหลายนายก็มาถึง สารวัตรคนนำเหลือบมองสร้อยทองเส้นใหญ่ที่คอฮัค แล้วเหลือบไปที่ร่างข้างผนัง ในใจได้คำตอบแล้ว
“โอ้ คุณท่าน ดูเหมือนคุณฆ่าคนนะ”
สารวัตรทำหน้าเครียดเดินมาที่ฮัค ส่วนฮัคเมื่อครู่ยังหน้าตายโสโอหัง ตอนนี้รีบพนมมือยิ้มประจบ
“ท่านหัวหน้าครับ ผมทำไปเพื่อป้องกันตัว มีกล้องวงจรปิดดูได้นะครับ”
“แต่ถ้าจำเป็น ผมสามารถชดใช้ค่าเสียหายได้
รับรองให้ท่านพอใจ”
ฟังคำตอบนี้ สารวัตรเมื่อครู่ยังทำหน้าเครียดสอบสวนก็พยักหน้า แล้วพูดเชิงทำตามหน้าที่
“เมื่อคุณให้ความร่วมมือ เรื่องก็ยุ่งยากน้อยลง อีกสักครู่…”
สารวัตรกำลังพูดต่อ แต่ปากกลับหยุดโดยไม่รู้ตัว
เขาเห็นไอ้คนชั้นต่ำที่มีเลือดไหลจากท้ายทอย ลุกขึ้นด้วยท่าทางแปลกประหลาด
ทั้งที่อยากลุกขึ้น แต่ลำตัวกลับแอ่นขึ้นก่อน แล้วใช้มือเท้าพยุงรอบตัว โซเซเหมือนคนเมา
หัวมันเบี้ยว ตาลอยไร้จิตวิญญาณราวกับสูญเสียจุดโฟกัส น้ำลายปนเลือดไหลจากปากหยดลงพื้น
ฮัคมองไอ้คนชั้นต่ำด้วยความตกตะลึง ตำรวจรอบข้างมองสารวัตรอย่างงุนงง ประชาชนแถวนั้นส่งเสียงอุทานเบาๆ
สารวัตรเห็นคนรอบข้างมองเขา ถึงในใจจะไม่เต็มใจสักแค่ไหน ก็ดึงปกเสื้อ ทำท่าเป็นทางการเดินเข้าไป
“คุณท่าน เป็นอะไรไหมครับ?”
หมอนั่นไม่ตอบ แม้แต่ตาก็ไม่มองเขา ยืนนิ่งกับที่เหมือนคนปัญญาอ่อน
“คุณท่าน? ได้ยินไหมครับ?”
ก็ยังเป็นอย่างนี้ สารวัตรขมวดคิ้ว คิดแล้วว่าจะจัดการยังไงหลังพากลับไป
“ฟังผมพูด คุณท่าน”
ทันใดนั้น ดวงตาที่ไร้ชีวิตคู่นั้นก็จับจ้องเขา ไม่ใช่การกลอกตาธรรมดา แต่เหมือนถูกดึงอย่างรุนแรง
แล้วมันอ้าปากกว้าง ส่งเสียงร้องโหยหวนแทบฉีกเส้นเสียง
เลือดจำนวนมากกระเซ็นใส่หน้าสารวัตร เขาถอยกรูดหลายก้าวล้มลงกับพื้น
ตอนที่คนอื่นยังไม่ทันตั้งตัว หมอนี่ก็เหวี่ยงแขนฟาดหน้าเพื่อนตำรวจคนหนึ่ง เล็บที่ไม่ได้ตัดเป็นรอยเลือดบนหน้า
จากนั้นก็ระเบิดความเร็วที่ไม่น่ามีในร่างนั้น กระโดดตะครุบตำรวจนายหนึ่ง อ้าปากกว้างกัดที่ลำคอ
แล้วขบกัดอย่างแรง ในเสียงคร่ำครวญมันฉีกเนื้อชิ้นหนึ่ง เลือดพุ่งกระเซ็นติดเพดานและคนรอบข้าง
ฮัคตกใจจนตัวแข็ง เบิกตากว้างมองเรื่องทั้งหมด สมองตามไม่ทัน
แต่พอไอ้คนชั้นต่ำมองมา สมองเขาก็ตกใจจนตื่นในทันที
“อย่าเข้ามา!”
ฮัคไม่สนอะไรทั้งนั้น หันหลังวิ่ง
ไอ้คนชั้นต่ำคำรามราวกับฉีกเส้นเสียงวิ่งไล่ แต่วิ่งไปได้สิบกว่าก้าวก็เสียหลักล้มลงกับพื้น
มันไม่มีการยันตัวตอนล้มแบบมนุษย์ทั่วไป หัวทิ่มกระแทกพื้น ผิวหน้าถูกพื้นคอนกรีตขูดฉีกเห็นเนื้อสีแดง
แต่มันไม่ลังเลแม้แต่น้อย ลุกขึ้นในท่าแปลกประหลาดนั้นแล้วไล่ต่อ
ฝูงชนกรีดร้าวิ่งหนี คราวนี้ไม่ได้มัวมอง วิ่งหนีราวกับหนีตาย พุ่งเข้าไปในถนนข้างนอกดุจจอมปลวกที่ถูกกวน
บนถนนใหญ่ เสียงแตรรถ เสียงกรีดร้องของฝูงชนดังขึ้นสลับกัน กลายเป็นบทเพลงแห่งความโกลาหลและล่มสลาย