เกาหลีใต้ จังหวัดชุงช็องใต้ กองบัญชาการชั่วคราวซอซาน ————
นี่คืออาคารราชการสูงกว่าสิบชั้น สร้างจากหินสีเทาอ่อนทั้งหลัง เมื่อก่อนเคยสง่างามน่าเกรงขาม เป็นสัญลักษณ์ของอำนาจบริหารท้องถิ่นของเกาหลีใต้
แต่เมื่อไวรัสเนโครอาพัดกระหน่ำทั่วคาบสมุทรเกาหลีใต้ราวกับคลื่นสึนามิ ที่นี่กลับกลายเป็นสถานที่แรกๆ ที่ถูกทอดทิ้ง ถูกปล่อยให้ว่างเปล่า เงียบเหงารวดเร็วยิ่งกว่าห้างสรรพสินค้าหรือย่านที่อยู่อาศัยใดๆ
บัดนี้ อาคารซึ่งเคยเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจและระเบียบกลับถูกเปลี่ยนโฉมหน้า รอบตัวอาคารเต็มไปด้วยเครื่องกีดขวางตั้งซ้อนกันเป็นชั้นๆ บนนั้นติดตั้งปืนกลหนักและเครื่องยิงลูกระเบิด ปากกระบอกปืนจ้องเล็งไปยังถนนโดยรอบ เครื่องกีดขวางที่เชื่อมจากเหล็กเส้นกับแผ่นเหล็กทอดขวางหน้าประตูอาคาร เหลือเพียงช่องแคบๆ ให้ยานพาหนะทางทหารผ่านได้
ลานหน้าอาคารจอดรถหุ้มเกราะลายพรางและรถรบทหารราบหลายคัน เสาธงบนยอดอาคารมีธงสีแดงสดสะบัดพะเยิ้มกลางลมหนาว บนธงปักดาวสีทองเด่นชัด ข้างกันมีตราสหประชาชาติ UN ติดอยู่
อดีตอาคารรัฐบาลเกาหลีใต้ บัดนี้ได้กลายเป็นกองบัญชาการชั่วคราวของกองกำลังแนวกลางในกองทัพตะวันออกประจำเกาหลีอย่างสมบูรณ์ กลายเป็นหนึ่งในไม่กี่ฐานที่มั่นแห่งระเบียบบนแผ่นดินวุ่นวายนี้
ก่อนที่ซอมบี้สังหารไม่กะพริบตาจะปรากฏตัวตามท้องถนน เหล่าผู้บริหารระดับสูงของเกาหลีใต้ก็ล่วงรู้ข่าวฉุกเฉินการระบาดของไวรัสล่วงหน้า ผ่านเครือข่ายตระกูลการเมืองที่สลับซับซ้อน
พวกเขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย ทั้งไม่ปริปากบอกประชาชนสักครึ่งคำ พาครอบครัว คนสนิท และทรัพย์สมบัติที่โกงมาได้ ขึ้นเครื่องบินส่วนตัว เรือเร็ว หลบหนีออกจากเกาหลีใต้ในคืนเดียว ทิ้งประชาชนธรรมดาที่งุนงงไร้การเตรียมตัวไว้เบื้องหลัง
หน่วยตำรวจท้องที่ เมื่อเผชิญหน้ากับการแพร่ระบาดที่เกิดขึ้นกะทันหัน และซอมบี้ที่อาวุธปืนสังหารได้ยาก แม้บดขยี้หัวก็ยังดิ้นสู้ต่อได้ชั่วขณะ ก็ถูกตีแตกพ่ายในพริบตา
เสียงคำรามของซอมบี้ เสียงกรีดร้องของประชาชนดังประสานกัน ปืนพก กระบองในมือตำรวจ ราวกับของเด็กเล่นต่อหน้าอสูรกายกระหายเลือดพวกนี้