หวงเจียปิงมองเจียงหยวนหยวนที่เดินจากไปโดยไม่หันกลับมา ทั้งคนยืนงงเป็นไก่ตาแตก
เลิกกับเขาเหรอ? เป็นไปได้ยังไง
ใจเขาพลันกระวนกระวายขึ้นมา เจียงหยวนหยวนคงไม่ได้คิดจะเลิกกับเขาจริง ๆ หรอกนะ
แต่แล้วเขาก็ปฏิเสธความคิดนั้น
เป็นไปไม่ได้ เจียงหยวนหยวนขาดเขาไม่ได้ จะมาเลิกกับเขาได้ยังไง ต้องพูดเพราะโมโหแน่ ๆ
คิดได้อย่างนั้น เขาก็ใจชื้นขึ้นมาหน่อย
คู่รักที่ไหนไม่ทะเลาะกันบ้างล่ะ เอาเถอะ เขาเป็นผู้ชาย ใจกว้างหน่อยก็แล้วกัน คราวนี้จะยกโทษให้เจียงหยวนหยวนสักครั้ง
ปลอบใจตัวเองเสร็จ หวงเจียปิงก็หันหลังเดินจากไป
หวังเหล่าไท่ลากป้าหวังกับป้าหลี่มาช่วยล้างไหผักดองสารพัดขนาดในบ้านจนหมด จากนั้นถึงค่อย ๆ เดินออกจากบ้านไปกับทั้งสองคน
ป้าหวังคิดในใจว่าซวยจริง ๆ รู้อย่างนี้ไม่น่ามาเรียกหวังเหล่าไท่ออกไปดูเรื่องสนุกเลย
ยังต้องช่วยทำงานให้อีก อยู่บ้านตัวเองยังไม่ต้องทำงานเยอะขนาดนี้เลย
ทั้งสามคนยังไปไม่ถึงที่หมาย ก็เห็นคนอยู่เต็มไปหมดจากระยะไกล
ตาป้าหวังเป็นประกายขึ้นมาทันที เธอดึงอีกสองคนเร่งฝีเท้าไปข้างหน้า “เร็ว ๆ รีบไปดูกัน!”
“คนมาเยอะขนาดนี้ เจียงหนานคราวนี้ขายหน้าแน่”
หวังเหล่าไท่อายุมากแล้ว เรี่ยวแรงไม่ดี พอเดินเร็วก็หอบหนัก เธอหอบไปพูดจาเหน็บแนมไป
“ยัยเจียงหนานนี่ไม่ใช่คนดี ให้ขายหน้าให้เต็มที่ไปเลย ดูสิว่าต่อไปยังจะทำหยิ่งได้อีกไหม”
พอไปถึงก็เห็นคนยืนกันอยู่ข้างหน้าเป็นจำนวนมาก
ป้าหวังถูกบังจนมองอะไรไม่เห็น แต่ก็ไม่ได้รีบร้อนเบียดเข้าไปด้านหน้า
เธอมาที่นี่ก็แค่จะนินทาเจียงหนาน แล้วพูดเรื่องแย่ ๆ ของเจียงหนานกับคนอื่นเท่านั้น
ป้าหวังถามคนข้าง ๆ ว่า “บ้านลุงซุน มาดูเรื่องสนุกเหรอ เจียงหนานขายหน้าแล้วใช่ไหม?”
คนนั้นมองป้าหวังอย่างงุนงง “ขายหน้าอะไร?”
ป้าหวังยิ้มอย่างได้ใจ
“เจียงหนานทำแบบนี้ยังไม่เรียกว่าขายหน้าอีกเหรอ”
“ทำเอิกเกริกขนาดนี้เพื่อขายข้าวโพดให้บ้านอู๋ แถมยังบอกว่าจะขายจินละ 15 หยวน”