หวงซิ่วหลานมีมนุษยสัมพันธ์ดีในหมู่บ้านก็จริง แต่เธอเป็นผู้หญิง ในละแวกนี้จะมีหัวหน้าหมู่บ้านของที่ไหนเป็นผู้หญิงกันบ้าง
ถ้าไม่ใช่เพราะเจียงหนานเสนอชื่อเธอ หลายคนก็คงไม่เลือกเธอ หวงซิ่วหลานเองก็รู้ดี
หลังการเสนอชื่อและนับคะแนนเสร็จสิ้น คะแนนของหวงซิ่วหลานก็นำหน้าผู้สมัครคนอื่น ๆ อย่างลิ่วลิ่ว มีคนสามคน รวมถึงหวงซิ่วหลาน ได้เป็นผู้สมัคร
ระหว่างทางกลับ หวงซิ่วหลานหันไปขอบคุณเจียงหนาน «หนานหนาน ขอบใจนะ»
เธอรู้ว่าคำขอบคุณที่มีให้เจียงหนานนั้น ไม่ได้มีแค่เรื่องที่เจียงหนานเสนอชื่อเธอ แต่เธอก็ไม่รู้ว่าควรแสดงออกอย่างไรดี คำขอบคุณทั้งหมดจึงถูกรวมไว้ในคำว่า ‘ขอบใจ’ นี้
เจียงหนานเดินเคียงข้างหวงซิ่วหลานไปตามถนนสายเล็ก ๆ ที่ทรุดโทรมในหมู่บ้าน เมื่อได้ยินคำขอบคุณของเธอ เจียงหนานก็ยิ้ม
เสียงของเธอแผ่วเบา เจือความทรงจำอันห่างไกลอยู่หลายส่วน
«ป้าซิ่วหลาน ตอนเด็ก ๆ พอถึงปีใหม่ ฉันจำได้ว่าหมู่บ้านครึกครื้นมาก พอฟ้ามืด เสียงประทัดก็ดังตั้งแต่ปากทางเข้าหมู่บ้านไปจนถึงท้ายหมู่บ้าน»
«คนในหมู่บ้านเยอะ เด็ก ๆ ก็เยอะ เด็กน้อยหัวเราะเล่นหยอกล้อ วิ่งไปวิ่งมาในตรอก ทุกบ้านอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของชีวิต»
«ในลานบ้านของเราเต็มไปด้วยเปลือกเมล็ดแตงโมกับเปลือกถั่วลิสง พอเหยียบลงไปก็มีเสียงกรอบแกรบ นั่นเป็นหนึ่งในความสนุกสมัยเด็กของฉัน»
เมื่อเจียงหนานพูดถึงเรื่องในอดีต ใบหน้าของหวงซิ่วหลานก็เผยสีหน้าอ่อนโยนปนเศร้าสร้อยขึ้นมาเช่นกัน
«นั่นสิ ตอนฉันเพิ่งแต่งเข้ามา คนในหมู่บ้านเยอะกว่าตอนนี้มาก ช่วงเทศกาลหมู่บ้านคึกคักสุด ๆ ไม่เหมือนตอนนี้เลย เงียบเหงา»
«ตอนนั้นถึงจะยากจน แต่ทุกหมู่บ้านก็พอ ๆ กัน เลยไม่รู้สึกว่าชีวิตของเราแตกต่างจากคนอื่นตรงไหน»