แฟนคลับที่มาร่วมงานทยอยกล่าวลาและกลับไป เหลือเพียงเซี่ยฮวนที่ยังไม่ขยับ เธอกลับไปก็ไม่มีอะไรทำ จึงคิดจะอยู่รอเจียงหนานกลับพร้อมกัน ซ่งเฟยเฟยเห็นแล้วดีใจมาก จึงเอ่ยชวนเธอไปเที่ยวหมู่บ้านซิ่วสุ่ยสักสองสามวันอีกครั้ง
เซี่ยฮวนอุดอู้อยู่บ้านจนแทบแย่ ได้ยินดังนั้นก็รับปากอย่างไม่ลังเล
“ได้สิ ฉันอยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว รอให้น้องชายสอบเสร็จก่อน แล้วฉันจะชวนเขาไปเที่ยวด้วยกันสักสองสามวัน”
พูดจบ เธอถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ใกล้จะสิ้นปีแล้ว จึงถามอย่างลังเล
“แต่ใกล้จะปีใหม่แล้ว ถ้าฉันกับน้องชายไปบ้านพวกเธอ จะไปรบกวนครอบครัวหรือเปล่า?”
ซ่งอันฉินที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินแล้วก็รีบยิ้มพลางโบกมือ
“จะรบกวนได้ยังไงจ๊ะ เธอเป็นเพื่อนสนิทของหนานหนานกับเฟยเฟย พวกเราดีใจที่เธอมาแทบไม่ทันแล้ว”
พอได้ยินเซี่ยฮวนบอกว่าจะไป ป้าของเจียงหนานก็ยิ้มจนหางตาโค้ง
“พูดถูกแล้วจ้ะ เธออยากมาเที่ยว พวกเราก็ดีใจจะแย่”
เมื่อเห็นว่าทุกคนต้อนรับเธอขนาดนี้ แววตาของเซี่ยฮวนก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เธอถามอย่างดีใจว่า “จริงเหรอ?”
เจียงหยวนหยวนก้าวเข้ามาคล้องแขนข้างหนึ่งของเธอเบา ๆ ก่อนยิ้มอย่างอ่อนโยน
“จริงสิ ฮวนฮวน เธอเป็นแขกคนสำคัญของบ้านเรา เธอช่วยหนานหนานไว้ตั้งเยอะ พวกเราอยากเชิญเธอมาแทบแย่ กลัวก็แต่ว่าเชิญไม่สำเร็จ”
ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ชิงเสิน เจียงหยวนหยวนเคยพบเซี่ยฮวนมาแล้วครั้งหนึ่ง เธอรู้ว่าเซี่ยฮวนทุ่มเทช่วยเจียงหนานอย่างเต็มที่ จึงรู้สึกซาบซึ้งใจมาก