สี่ทุ่มกว่า รถก็จอดลง
เจียงหนานมองออกไปข้างนอก เหมือนจะเป็นบ้านพักรับรองแห่งหนึ่ง
อู๋จิ้งซานพูดกับเจียงหนานว่า “อาจารย์เจียง ดึกแล้ว คืนนี้พวกเราพักที่บ้านพักรับรองกันก่อน พรุ่งนี้เช้าผมจะมารับทุกคนไปเนินไฉ่เสีย”
“บ้านพักรับรองแห่งนี้ดีที่สุดในแถบนี้แล้ว แต่คงเทียบกับโรงแรมในเมืองใหญ่ของพวกคุณไม่ได้ ยังไงก็ต้องรบกวนอาจารย์เจียงช่วยทนหน่อยนะครับ”
เจียงหนานยิ้มบาง ๆ “ผู้อำนวยการอู๋เกรงใจเกินไปแล้วค่ะ บ้านฉันก็เป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ บนภูเขา ไม่ใช่เมืองใหญ่ที่ไหน พวกเราพักได้สบาย ไม่ลำบากหรอกค่ะ ขอบคุณที่มารับพวกเราด้วยตัวเองนะคะ เหนื่อยแย่เลย”
เจียงหนานเรียกซ่งเฟยเฟยอยู่สองครั้ง ซ่งเฟยเฟยถึงตื่น เขารีบตรวจดูข้าวของ เตรียมตัวลงจากรถ
อู๋จิ้งซานพาเจียงหนานกับคนอื่น ๆ เข้าไปในบ้านพักรับรอง เขาทักทายคนข้างใน พอจัดการให้เจียงหนานกับพวกเรียบร้อยแล้ว ถึงค่อยออกไป
อู๋จิ้งซานกลับขึ้นรถ คนขับก็พาเขากลับบ้าน
ระหว่างทาง คนขับถามว่า “ผู้อำนวยการอู๋ สตรีมเมอร์คนนี้ดูยังสาวอยู่เลย เธอช่วยขายบลูเบอร์รีของพวกเราหมดจริง ๆ เหรอครับ?”
คนขับทำงานกับอู๋จิ้งซานมาหลายปี เวลาพูดคุยกันจึงไม่เกร็งเหมือนเจ้านายกับลูกน้องทั่วไป
อู๋จิ้งซานมองความมืดมิดนอกหน้าต่าง ใจหม่นลงเล็กน้อย “สตรีมเมอร์เจียงไม่ใช่คนที่คณะกรรมการจัดงานเชิญมาเป็นพิเศษหรอก เป็นแค่ผู้เข้าแข่งขันในการประกวดครั้งนี้เท่านั้น”
ความหมายก็คือ เธอคงช่วยอะไรได้ไม่มากนัก
คนขับพูดต่อว่า “งั้นพรุ่งนี้ผู้อำนวยการอู๋ไม่ต้องมาแล้วนะครับ ช่วงนี้คุณยุ่งกับเรื่องบลูเบอร์รีจนแทบไม่มีวันหยุด พรุ่งนี้อยู่บ้านพักผ่อนให้เต็มที่เถอะครับ”
“จะทำอย่างนั้นได้ยังไง” อู๋จิ้งซานใช้มือลูบหน้าแล้วพูดว่า “สตรีมเมอร์อุตส่าห์เดินทางไกลมาถึงที่นี่เพื่อช่วยประชาสัมพันธ์ให้เรา ยังไงก็ตั้งใจมาช่วยพวกเรา ไม่ว่าเธอจะเป็นสตรีมเมอร์ดังหรือไม่ดัง จะช่วยเราได้มากแค่ไหน น้ำใจครั้งนี้เราต้องจำไว้”
อู๋จิ้งซานกำชับว่า “พรุ่งนี้เช้าเก้าโมงเราค่อยมาที่นี่ คนหนุ่มสาวชอบนอนตื่นสาย พวกเรามาช้าหน่อย จะได้ไม่ไปรบกวนพวกเธอ”