เครื่องบินลงจอดตอนกลางคืนแล้ว
สนามบินเรียบง่ายมาก ดูออกว่าสิ่งอำนวยความสะดวกภายในเก่ามากแล้ว
เจียงหนานกับพวกอีกสองคนเดินออกมาได้ไม่นานก็ถึงด้านนอก นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงหนานเห็นสนามบินเล็กขนาดนี้
ซ่งเฟยเฟยเพิ่งเคยนั่งเครื่องบินเป็นครั้งแรกในรอบ 20 ปี ตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
“พี่ สนามบินนี้ไม่เลวเลยนะ” ซ่งเฟยเฟยกวาดตามองไปรอบ ๆ “ดูท่าที่นี่ก็ไม่ได้จนอย่างที่เขาพูดกันในอินเทอร์เน็ตนี่นา”
ซ่งเฟยเฟยสะพาย หิ้ว และถือสัมภาระสารพัดอย่าง ต่อให้เจียงหนานบอกให้แบ่งมาให้เธอช่วยถือบ้าง เขาก็ไม่ยอม ราวกับมีแรงเหลือเฟือไม่มีวันหมด
เจียงหนานกระแอมถามเขา “เฟยเฟย ปกตินายไม่ดูละครเหรอ?”
สนามบินในละครน่าจะดีกว่านี้มาก ต่อให้ไม่เคยไปก็น่าจะเคยเห็นบ้างไม่ใช่หรือ
ซ่งเฟยเฟยเบิกตากว้างมองเจียงหนาน “ดูสิ ทั้งละครกำลังภายใน ทั้งละครย้อนยุค ผมดูหมดเลย พี่ชอบดูละครแนวไหนล่ะ?”
เจียงหนานมองแววตาใสซื่อของเขาแล้วยิ้ม “พี่เป็นหนอนหนังสือ ไม่ชอบดูละครแนวไหนเลย ชอบอ่านหนังสืออย่างเดียว”
เจียงหนานอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าต่อไปพาเขาไปนั่งเครื่องบินที่เมืองซ่างจิงสักครั้ง ให้ได้เห็นความเจริญรุ่งเรืองของเมืองซ่างจิง ไม่รู้ว่าเขาจะมีปฏิกิริยายังไง คงมองจนตาไม่พอแน่ ๆ
เจียงหยวนหยวนคล้องแขนเจียงหนานเดินออกไปด้านนอก พอเห็นคนถือป้ายชื่อเจียงหนานยืนอยู่ข้างนอก เธอก็ชี้ไปทางนั้น
“หนานหนาน มีคนมารับพวกเราอยู่ทางโน้น”
เจียงหนานมองตามไป เห็นผู้ชายคนหนึ่งถือป้ายที่เขียนชื่อเธอไว้
ผู้ชายคนนี้ดูมีบุคลิกเหมือนผู้บริหาร เจียงหนานไม่คิดเลยว่าผู้อำนวยการอู๋จะมารับเธอด้วยตัวเอง
เจียงหนานเดินเข้าไปทักทายอย่างเป็นธรรมชาติและสง่างาม
“ผู้อำนวยการอู๋ ขอบคุณที่รอฉันอยู่นะคะ ฉันเจียงหนานค่ะ”
อู๋จิ้งซานชะงัก เขาเห็นคนทั้งสามเดินออกมาจากทางออก แต่ไม่คิดเลยว่าหญิงสาวคนนี้จะเป็นเจียงหนาน
เจ้าหน้าที่คณะกรรมการจัดงานบอกว่าครั้งนี้มีสตรีมเมอร์ฝีมือดีมาที่นี่ ในจินตนาการของเขา สตรีมเมอร์ฝีมือดีก็คงเป็นดาวเด่นที่มีคนห้อมล้อม