หลังส่งข้อความไป ใจของเขาก็เต้นตึกตัก
อาจารย์ของเขาเป็นผู้สืบทอดมรดกภูมิปัญญาระดับชาติ ฝีมือจักสานไม้ไผ่ช่ำชองถึงขั้นหาตัวจับยาก งานฝีมือของท่านมีมูลค่าสูงลิ่ว โดยเฉพาะพัดงานหัตถกรรมที่ท่านลงมือสานเองนั้น นับเป็นของล้ำค่าที่เปี่ยมด้วยความประณีตและหาได้ยากในโลก
ของล้ำค่าเช่นนี้ หากเป็นการขอเพื่อตัวเอง หยางจิ่งหรานคงไม่มีหน้าพอจะเอ่ยปาก และไม่กล้าขอออกไปง่าย ๆ แน่
แต่ตอนนี้ ในใจเขากลับเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เขาอยากขอพัดที่อาจารย์ลงมือสานเองจากอาจารย์ เพื่อนำไปมอบให้เจียงหนาน
เพราะเขารู้ดีว่า มีเพียงของล้ำค่าที่สืบทอดงานฝีมืออันประณีตเช่นนี้เท่านั้น จึงจะคู่ควรกับวิสัยทัศน์ ความใจกว้าง และคุณธรรมของเจียงหนาน และมีเพียงฝีมือที่ประเมินค่าด้วยเงินทองไม่ได้เช่นนี้เท่านั้น จึงจะตอบแทนความมุ่งมั่นของเธอที่ยืนหยัดเพื่องานจักสานไม้ไผ่ชิงเสินและความเป็นธรรมแก่ช่างฝีมือได้
หลังส่งข้อความไปได้ไม่นาน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นกะทันหัน เป็นสายจากอาจารย์
หยางจิ่งหรานรับสายอย่างกระวนกระวาย เขารู้ว่าคำขอของตัวเองเกินไปจริง ๆ ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ควรไปขอของล้ำค่าที่อาจารย์ลงมือทำเองและมีมูลค่าสูงลิ่วเช่นนั้น
เสียงของชายชราที่ฟังดูแข็งแรงดังมาจากปลายสาย แฝงความห่วงใยของผู้ใหญ่ไว้เล็กน้อย “จิ่งหราน ช่วงนี้เจอเรื่องลำบากอะไรหรือเปล่า อยู่ ๆ ถึงพูดถึงเรื่องเก่าขึ้นมา”
หยางจิ่งหรานตอบอย่างอึกอัก “ไม่มีเรื่องลำบากอะไรครับ แค่จู่ ๆ ก็นึกถึงเรื่องเมื่อก่อน อาจารย์ดีกับผมมาก แต่ผมกลับไม่รู้จักคิด ยังไปขอเรื่องแบบนี้จากอาจารย์อีก”
ปลายสายเงียบไป ครู่ใหญ่จึงมีเสียงถอนหายใจยาวดังขึ้น แฝงความขมขื่นและจนใจอยู่หลายส่วน