ช่วงบ่ายยังมีบริษัทอีกหลายแห่งที่เข้ามาตรวจสอบเอกสาร คุณสมบัติและเอกสารประกอบทั้งหมดผ่านเรียบร้อย พอถึงช่วงเย็น สินค้าก็ถูกขนส่งไปถึงโรงงานของหยางจิ่งหรานครบแล้ว ทั้งการตรวจนับและตรวจสอบไม่มีปัญหา ทุกอย่างได้มาตรฐาน
เพียงแต่แต่ละแห่งเตรียมสินค้าไว้ไม่มากนัก พอรวมกันแล้วก็ยังมีจำนวนไม่เท่าสินค้าของเฉินจื่อเซวียนคนเดียว
ฟ้ามืดลงเรื่อย ๆ แต่ห้องประชุมยังสว่างไสว เจียงหนานกับเพื่อน ๆ ของเธอยังคงทุ่มเททำงานกันอยู่
ไม่มีใครพูดอะไรในห้องประชุม ทุกคนจดจ่อกับงานตรงหน้า มีเพียงเสียงพิมพ์แป้นพิมพ์ คลิกเมาส์เบา ๆ และเสียงเครื่องพิมพ์ทำงาน
“เจียงหนาน เอกสารทางนี้เรียบร้อยแล้ว” จ้าวคุนพิมพ์เอกสารที่จัดเรียงไว้เป็นชุด ๆ แล้วยื่นให้เจียงหนาน กองหนาเตอะเลยทีเดียว
“ขอบใจ” เจียงหนานยื่นมือไปรับ แล้ววางซ้อนลงใต้เอกสารที่กำลังตรวจอยู่
เอกสารกองสูงตรงมือเธอเป็นเอกสารที่อ่านเสร็จแล้วทั้งนั้น
กระดาษเต็มไปด้วยหมายเหตุหลากสี แบ่งแยกเป็นหมวดหมู่ชัดเจน
เซี่ยฮวนเป็นคุณหนูที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอม วัน ๆ ใช้ชีวิตสบาย ๆ ไม่เคยต้องเหน็ดเหนื่อยกับเรื่องจุกจิก
แต่วันนี้เธอถ่ายวิดีโอและตัดต่อวิดีโอกับโจวเมิ่งมาตลอดทั้งวัน งานหนักเกินกว่าที่จะรับไหว จนตอนนี้แทบหมดแรงแล้ว
เธอไล่ราชาแอบอู้ให้ไปอยู่ข้าง ๆ ก่อน จากนั้นก็ฟุบลงบนโต๊ะข้างเจียงหนานอย่างอ่อนแรง แล้วยกมือปัดกองเอกสารหนาเตอะตรงหน้าอย่างขี้เกียจ พลางมองด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
“เจียงหนาน เอกสารเยอะขนาดนี้ เธออ่านหมดแล้วเหรอ?”
เจียงหนานยังไม่ละสายตาจากหน้ากระดาษ “อืม อ่านหมดแล้ว”
เซี่ยฮวนฟุบอยู่บนโต๊ะ พึมพำเสียงเบา “เอกสารกองใหญ่ขนาดนี้ ตอนเธอไลฟ์จะหาเจอได้ยังไง?”
เธอเอียงหน้ามองเจียงหนานด้วยความสงสัย “ฉันดูไลฟ์เธอแล้วไม่เคยเห็นเปิดเอกสารหาเลย เธอใช้เครื่องบอกบทหรือเปล่า?”
เจียงหนานยิ้มน้อย ๆ “ไม่ได้ใช้ ตอนฉันไลฟ์ก็อยู่คนเดียว ไม่มีใครช่วยจัดการอะไรให้ ฉันจำไว้ในหัวหมดแล้ว”