เจียงหนานก้าวไปข้างหน้า สายตากวาดผ่านฝูงชนอย่างแผ่วเบา ใบหน้าที่คุ้นเคยมีเพียงเซี่ยฮวนกับโจวเมิ่ง ส่วนคนอื่น ๆ ล้วนเป็นใบหน้าแปลกหน้า
แต่ใบหน้าแปลกหน้าเหล่านั้นกลับเปี่ยมด้วยแววตาจริงใจ พวกเขาพูดกับเจียงหนานอย่างตื่นเต้นไม่หยุด ความปลื้มปีติเต็มอกจนปิดไม่มิด
“พี่เจียงหนาน! ในที่สุดฉันก็ได้เจอคุณตัวเป็น ๆ สักที! ตัวจริงสวยกว่าในห้องไลฟ์อีก! ฉันเสี่ยวหลิงจือเอ็มเอ็มนะ!”
เด็กสาวอีกคนที่ยืนข้างเธอรีบขยับเข้ามาครึ่งก้าว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคาดหวัง
“พี่คะ พี่! ฉันเสี่ยวเถียนไช่นะ ยังจำฉันได้ไหม?”
เด็กสาวแก้มกลมที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบพูดตาม ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้นปนประหม่า
“ฉันแก้มกลมตุ้ยนุ้ยค่ะ พี่เจียงหนาน ฉันก็มาด้วยนะ”
พวกนี้ล้วนเป็นแฟนคลับเก่าแก่ในห้องไลฟ์ของเธอ ใจเจียงหนานพลันรู้สึกอบอุ่นและซาบซึ้งขึ้นมา
เจียงหนานยิ้มพลางพยักหน้า “จำได้ จำได้หมดเลย ขอบคุณทุกคนที่คอยสนับสนุนกันมาตลอดนะ”
เธอยื่นมือออกไปจับมือกับทุกคนทีละคน พร้อมตอบรับคำทักทายของแต่ละคนอย่างใจเย็น
“พี่คะ ฉันโชคดีตัวน้อยนะคะ ติดตามพี่มาตั้งแต่เริ่มไลฟ์เลย เป็นแฟนคลับเก่าของพี่แล้ว!”
“ฉันสาวสวยตัวน้อยทีทีค่ะ ในที่สุดก็ตามมาเจอพี่ตัวจริงได้แล้ว!”
“พี่เจียงหนาน! ฉันเป็นเพื่อนของโมโม่ ชื่อแฮมเบอร์เกอร์มอนสเตอร์! ชอบพี่มากเลย!”
“ฉันก็เป็นเพื่อนของโมโม่เหมือนกัน! ฉันชื่อขนมหวานตัวน้อยแห่งโลกมนุษย์ ฉันอยู่ตรงนี้มาตลอดนะ!”
ท้ายฝูงชนมีเด็กหนุ่มรูปร่างสูงผอมยืนอยู่ แก้มมีสิวเม็ดเล็ก ๆ ขึ้นประปราย ดูขี้อายเป็นพิเศษ
พอเห็นเจียงหนานยื่นมือมาหา เขาก็ทำตัวไม่ถูกขึ้นมาทันที ก่อนจะจับมือเธอเบา ๆ อย่างระมัดระวัง น้ำเสียงติดขัดด้วยความประหม่าอยู่บ้าง “เจียงหนาน… ผะ-ผมคือมันเทศกรอบสิวขึ้นครับ”
เจียงหนานจำเขาได้ ผิวของเขาแพ้ง่าย เลยใช้สบู่ทำมือของร้านเธอมาตลอด