คำพูดนี้เจียงหนานไม่ได้โกหก ตอนเรียนเธอเคยติดตามข่าวของซูเฟยอวี่จริง ๆ แต่ก่อนมาที่นี่ เธอก็กลับไปทบทวนข้อมูลอีกครั้ง
แววประหลาดใจวูบผ่านดวงตาของซูเฟยอวี่ ทว่าสิ่งที่มีมากกว่าคือความชื่นชม
รอยยิ้มของเธอค่อย ๆ แผ่กว้าง ก่อนจะมองเจียงหนานอย่างจริงจังแล้วเอ่ยขึ้นช้า ๆ
“คุณครูเจียงหนาน ต่อให้ฉันเป็นคนออกแบบชุดตัวนี้เอง ก็ยังบรรยายอารมณ์ที่คุณพูดถึงออกมาไม่ได้เลยค่ะ”
“คุณมีเสน่ห์เฉพาะตัว ไม่ว่าจะเป็นของใช้ในชีวิตประจำวันหรืองานศิลปะ เมื่ออยู่ในมือคุณ ทุกอย่างก็มีเสน่ห์ในแบบของตัวเอง พอผ่านการตีความและถ่ายทอดจากคุณ ก็ยิ่งดึงดูดใจอย่างมีเอกลักษณ์ ใครจะไม่หวั่นไหวได้ล่ะคะ”
“ฉันตามดูคลิปไลฟ์เก่า ๆ ของคุณครูเจียงหนานจนเกือบหมดแล้วค่ะ ทั้งบลูเบอร์รีที่เนินไฉ่เสีย งานจักสานไม้ไผ่ชิงเสิน แล้วก็ไลฟ์เมฆหมอกชาดที่หยุนโม่ ฉันดูหมดทุกครั้งเลย แต่ละไลฟ์สนุกมาก ทำให้ฉันนับถือจริง ๆ ค่ะ”
คราวนี้ถึงตาเจียงหนานประหลาดใจ เธอไม่คิดเลยว่าซูเฟยอวี่จะไปตามดูไลฟ์เก่า ๆ ของตัวเองด้วย
เจียงหนานยิ้มจนตาหยี ประสานมือทั้งสองข้างแล้วพูดจากใจ “ที่อาจารย์ซูตามดูไลฟ์ของฉัน ถือเป็นเกียรติมากค่ะ ขอบคุณจริง ๆ”
ซูเฟยอวี่พูดติดตลก “คุณครูเจียงหนานไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ ฉันแค่หวังว่าในห้องไลฟ์ของคุณจะมีสินค้าเพิ่มขึ้นอีกหน่อย ฉันเฝ้ารออยู่หลายครั้งแล้ว แต่แย่งซื้อไม่ทันสักครั้งเลย”
เจียงหนานเป็นคนมีเสน่ห์ชวนให้เข้าหาโดยธรรมชาติ แม้ทั้งคู่จะเพิ่งเจอกันครั้งแรก แต่ซูเฟยอวี่ก็ไม่รู้สึกแปลกหน้ากับเธอเลย
เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วรถ บรรยากาศของการพบกันครั้งแรกเป็นกันเองอย่างมาก