“ใช่ เรื่องนี้รอให้เธอกลับมาคุยกันอยู่นี่แหละ”
เจียงลี่ลี่นึกไม่ถึงว่าแม่จะพูดเรื่องนี้กับน้องไปก่อนแล้ว จึงถามว่า “แม่คุยเรื่องนี้กับเธอแล้วเหรอ แม่คิดว่ายังไงบ้าง”
เจียงหนานยังไม่ค่อยมีแรงนัก จึงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “แม่กลัวว่าจะมีความเสี่ยง กลัวว่าถ้าทำไม่สำเร็จ เงินก็จะสูญเปล่า บ้านพี่เจิ้งกังก็มีเงินอยู่เท่านี้ แถมเขายังต้องดูแลคนทั้งบ้านด้วย”
เจียงลี่ลี่พยักหน้า “เรื่องนี้ฉันรู้ ฉันรับเงินไว้ก่อนก็เพราะอยากรอให้เธอกลับมาคุยกันก่อน ยังไงก็เอามาทั้งหมดไม่ได้หรอก”
“หนานหนาน เธอว่าเอาเท่าไรถึงจะเหมาะ”
เจียงหนานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ตอนนี้เงินทุนกับที่ดินที่ใช้ได้มีจำกัด เพราะงั้นช่วงแรกเรายังทำขนาดใหญ่ไม่ได้”
“ล็อตแรกเราจะทดลองผลิตในปริมาณน้อย เป้าหมายคือสินค้าสำเร็จรูป 4,000-5,000 ขวด”
“ค่าใช้จ่ายน่าจะประมาณสองแสนกว่าหยวนก็น่าจะพอ”
“ฉันคิดแบบนี้นะ ให้พี่เจิ้งกังออก 100,000 หยวน ส่วนที่เหลือพวกเราออกกัน”
เจียงลี่ลี่พยักหน้ารับอย่างไม่ลังเล “ได้ เอาตามนี้เลย ฉันหา 100,000 หยวนไม่ได้หรอก แต่ห้าหกหมื่นยังพอมี ฉัน...”
เจียงลี่ลี่ยังพูดไม่ทันจบ เจียงหนานก็รีบแทรกขึ้นมาก่อน “เงินที่เหลือฉันออกเอง เธอเอาเงินออกมาหมดแล้ว ต่อไปถ้าต้องใช้เงินขึ้นมาจะทำยังไง”
เจียงหนานรู้ว่าเงินเดือนที่เจียงลี่ลี่ได้จากโรงงานอิเล็กทรอนิกส์น้อยนิด อีกฝ่ายเพิ่งทำงานมาไม่กี่ปี จะมีเงินเก็บสักเท่าไรกันเชียว
“แต่เธอก็ไม่ได้มีเงินเหมือนกันนี่” เจียงลี่ลี่ไม่เห็นด้วย “จะให้เธอใช้ชีวิตอย่างประหยัดจนลำบากได้ยังไง”
“อีกอย่าง ถ้าฉันไม่ออกเงิน แต่พอถึงเวลาได้แบ่งกำไร ฉันคงหน้าหนาเกินไปแล้ว”
เจียงหนานมองเธอพลางยิ้ม “จะคิดเล็กคิดน้อยกับน้องสาวแท้ ๆ ทำไม ตอนนี้ฉันหาเงินง่ายกว่าเธอ ฟังฉันเถอะ”
ตอนนี้เจียงหนานมีระบบเซียนวิเศษอยู่ การหาเงินจึงง่ายกว่าคนอื่นจริง ๆ ในบัญชีของเธอมีเงินเก็บกว่าสองแสนหยวน แถมยังหาเงินได้ทุกวันจากการไลฟ์ขายสินค้า