รถที่มาส่งเจียงหนานจากไปจนลับตาตรงปลายทางบนเขาแล้ว แต่ชาวบ้านเนินไฉ่เสียยังคงยืนอยู่ที่เดิม มองไปยังจุดสุดท้ายที่รถแล่นผ่านก่อนจะหายลับไปด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์
ดวงตาของทุกคนแดงก่ำ นี่คือผู้มีพระคุณที่พวกเขาจะจดจำไปตลอดชีวิต
เจียงหนานหลับมาตลอดทาง ร่างกายยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ จึงไม่มีเรี่ยวแรงเท่าไร
อู๋เจิ้งกังยืมรถตู้จากเพื่อน แล้วพาเจียงลี่ลี่ไปรับพวกเจียงหนาน
ซ่งอันฉินก็ตามไปด้วย
เดิมทีเจียงฉางจิ้นก็จะไปด้วย แต่คนเยอะจนเบียดกัน อีกทั้งที่บ้านก็ต้องมีคนเฝ้า เขาจึงจำใจไม่ได้ไป
เจียงหนานยังคงไม่มีเรี่ยวแรงมากนัก แถมตอนนี้ก็ดึกแล้ว สีหน้าเธอจึงดูอ่อนเพลียอยู่บ้าง
เมื่อเห็นซ่งอันฉินยืนรออยู่ไกล ๆ เธอก็แปลกใจขึ้นมาเล็กน้อย และรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นนิดหน่อย
วันนี้เที่ยวบินล่าช้า จึงมาถึงช้ากว่ากำหนดการไปมาก
เธอรู้ว่าพี่สาวรองจะมารับ แต่ไม่รู้จริง ๆ ว่าแม่จะมาด้วย
เธอมองเวลาบนโทรศัพท์ 23:15
คนรุ่นเก่ามักเข้านอนกันเร็ว สำหรับแม่ของเธอแล้ว คงมีแค่วันส่งท้ายปีเก่าเท่านั้นที่อดนอนได้จนถึงเวลานี้
พอเจียงลี่ลี่เห็นเจียงหนานกับคนอื่น ๆ เดินออกมา ก็รีบวิ่งเข้าไปหาอย่างดีใจ พี่น้องต่างกอดกันคนละที
“ในที่สุดก็กลับมาแล้ว ฉันคิดถึงพวกเธอที่บ้านจะแย่”
“ดูไลฟ์ทุกวัน เห็นเนินไฉ่เสียสวยและดีขนาดนั้น ฉันก็ร้อนใจอยากไปบ้างจริง ๆ”
ซ่งเฟยเฟยยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าหวาดหวั่น
“พี่ลี่ลี่ ไปก็ไม่ได้ดีอะไรหรอก เดี๋ยวไม่ชินกับสภาพแวดล้อม พี่สาวผมยังป่วยเลย ไข้ขึ้นสูงมาก ทำเอาผมตกใจแทบตาย”
ตั้งแต่เด็ก ซ่งเฟยเฟยเรียกเจียงหยวนหยวนว่าพี่หยวนหยวน เรียกเจียงลี่ลี่ว่าพี่ลี่ลี่ มีเพียงเจียงหนานเท่านั้นที่เขาเรียกว่าพี่