วันรุ่งขึ้น พวกเขาออกเดินทางกลับประเทศ หลังเครื่องลงจอด เจียงลี่ลี่ก็เดินทางกลับก่อน ไม่ได้อยู่เมืองซ่างจิงกับเจียงหนานต่อ
โครงการวิจัยและพัฒนาสมุนไพรที่เจียงลี่ลี่รับผิดชอบมีงานเร่งด่วน เดิมทีก็ยุ่งอยู่แล้ว เพิ่งได้พักไม่กี่วันเพราะวันหยุดตรุษจีน ตอนนี้วันหยุดสิ้นสุดลง เธอจึงต้องรีบกลับไปจัดการงาน
เดิมทีเจียงหนานตั้งใจจะให้เซี่ยฮวนกลับไปด้วย ส่วนตัวเองจะไปบริษัทของเจียงเฉิงเย่าคนเดียว แต่พอเซี่ยฮวนรู้ว่าเจียงหนานยังต้องอยู่เมืองซ่างจิงต่อ ก็รีบบอกว่าอยากอยู่เป็นเพื่อนเธออีกสักสองสามวัน บอกว่ากลับไปก็ไม่มีอะไรทำ อยู่ที่นี่ต่อยังดีกว่า
เจียงหนานไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแอบถามความเห็นของเจียงเฉิงเย่า ว่าเขาจะติดใจไหมหากเซี่ยฮวนร่วมทางไปด้วยตลอด
ปฏิกิริยาของเจียงเฉิงเย่าไม่ต่างจากที่เจียงหนานคาดไว้ เขาตอบอย่างเปิดเผยว่า “ในเมื่อออกมาทำงานกันแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังตัวตน”
ส่วนเซี่ยฮวนกลับเก็บความสงสัยไว้ในใจมาตลอด ตั้งแต่เริ่มต้นที่มิลาน ราชาแอบอู้ก็ติดตามพวกเธอไปทุกที่ หลังกลับประเทศมาด้วยกันแล้วก็ไม่มีท่าทีว่าจะขอตัวลาไปไหนเลย
เธอแอบถามเจียงหนาน “เจียงหนาน ราชาแอบอู้จะตามเธอไปทำงานด้วยนับจากนี้หรือเปล่า?”
เซี่ยฮวนใช้ชีวิตอย่างสุขสบายและได้รับความรักจากครอบครัวมาตั้งแต่เด็ก จึงมีความไร้เดียงสาที่ไม่เข้ากับวัยอยู่บ้าง เจียงหนานไม่ใช่คนแบบนั้น แต่ก็ชอบนิสัยของเซี่ยฮวนมาก
ไม่ใช่ว่าเจียงหนานตั้งใจปิดบังตัวตนที่แท้จริงของราชาแอบอู้ เพียงแต่เรื่องนี้ควรให้เจียงเฉิงเย่าเป็นคนบอกเอง ไม่ควรให้เธอเป็นฝ่ายพูดออกมา
เจียงหนานยิ้ม พลางยกมือลูบศีรษะเธอเบา ๆ “เธอคิดว่าฉันจ้างราชาแอบอู้ไหวเหรอ?”
ภาพรถซูเปอร์คาร์สุดเท่คันนั้นพลันผุดขึ้นมาในหัวเซี่ยฮวน เธอนึกถึงตอนอยู่มิลานด้วยว่าราชาแอบอู้คุ้นเคยกับที่นั่นราวกับเดินเล่นอยู่ในถิ่นตัวเอง
เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบ้ปาก “จ้างไม่ไหวหรอก เขาจ้างพวกเรายังจะเหมาะกว่า”
เธอแยกออกว่าอะไรคือคนรวย กับคนรวยระดับมหาเศรษฐี