เจียงหนานถือไม้กันสั่นเดินลึกเข้าไปในแปลงปลูกบลูเบอร์รี สองข้างทางมีต้นบลูเบอร์รีขึ้นหนาทึบ กิ่งก้านเต็มไปด้วยผลสุกพวงโต แต่ละลูกกลมมนอวบอิ่ม
บลูเบอร์รีทุกลูกมีชั้นฝ้าขาวบาง ๆ เคลือบอยู่ เปล่งประกายอ่อนโยนละมุนตา
กล้องของเจียงหนานค่อย ๆ กวาดผ่านไป
ช่องคอมเมนต์เริ่มคึกคักขึ้น
[ว้าว บลูเบอร์รีพวกนี้สวยจัง ทำไมรู้สึกว่าไม่เหมือนกับที่บ้านเราเลยนะ]
[สวยเกินไปแล้ว นี่มันตัวท็อปด้านหน้าตาของวงการบลูเบอร์รีชัด ๆ ไม่ไหว ฉันต้องซื้อเพิ่มอีกสองกล่องแล้ว]
[พี่คนสวยจะเริ่มสอนแล้ว ตื่นเต้นจัง ๆ รีบนั่งประจำที่เร็ว]
เจียงหนานเด็ดบลูเบอร์รีมาสองสามลูกอย่างระมัดระวัง วางไว้บนฝ่ามือ แล้วยื่นให้ทุกคนดูผ่านกล้อง
“ทุกคน ลองดูบลูเบอร์รีสองสามลูกในมือฉันนะ”
“อย่างแรก ดูจากสีก่อน บลูเบอร์รีพวกนี้เป็นสีน้ำเงินอมม่วงเข้มสวย ๆ แบบนี้แหละคือสีของบลูเบอร์รีที่สุกแล้ว ถ้าเห็นบลูเบอร์รีสีเขียวหรือแดง แปลว่ายังสุกไม่เต็มที่ รสสัมผัสจะไม่ดี ออกเปรี้ยวฝาด”
“อย่างที่สอง ดูรูปทรงกับผิวเปลือก บลูเบอร์รีแบบในมือฉันมีรูปทรงกลมมนอวบอิ่ม ผิวตึงและยืดหยุ่น แสดงว่าสดมาก ถ้าเห็นลูกเหี่ยวหรือผิวเหี่ยวย่นก็แปลว่าไม่สดแล้ว ถ้ามีรอยแตกหรือมีน้ำซึมออกมายิ่งใช้ไม่ได้เลย”
“อย่างที่สาม” เจียงหนานยกบลูเบอร์รีเข้าใกล้ปลายจมูก “ถ้าสะดวก ลองดมกลิ่นดูได้ บลูเบอร์รีแทบไม่มีกลิ่น ถ้าดมอย่างตั้งใจจะได้กลิ่นหอมผลไม้อ่อน ๆ ถ้าได้กลิ่นเปรี้ยว กลิ่นหมัก หรือกลิ่นเหล้า แปลว่าไม่สดแล้ว”
“อย่างที่สี่ ดูขั้วผล” เจียงหนานยกให้ทุกคนดู “ขั้วของบลูเบอร์รีที่เพิ่งเก็บจะเป็นสีเขียวสดและยังสมบูรณ์ ถ้าไม่สด ขั้วจะดำ แห้งเหี่ยว หรือหลุดไปแล้ว”