แฟชั่นโชว์บนรันเวย์ที่ใช้เวลา 15 นาทีจบลงในพริบตา เจียงหนานถอดหูฟังสำหรับไลฟ์ที่เกี่ยวอยู่ข้างหู แล้วถอนหายใจโล่งอก
เธอเป็นคนใจนิ่งจริง ๆ ยิ่งเป็นช่วงเวลาคับขัน สมองกลับยิ่งปลอดโปร่ง
แต่ใจนิ่งไม่ได้หมายความว่าจะไม่รู้สึกอะไร เธอยังสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นอยู่
เพียงแต่เธอเก่งเรื่องกดอารมณ์แบบนี้เอาไว้ ถึงขั้นเปลี่ยนความประหม่าในส่วนหนึ่งให้กลายเป็นความตื่นเต้นแทน
ทันทีที่พูดจบ ฝ่ามือที่แบออกของเจียงหนานก็ชื้นเหงื่อบาง ๆ ไปแล้ว ยังดีที่คำบรรยายช่วงนี้จบลงอย่างราบรื่น ไม่ได้เกิดปัญหาเพราะเวลาเตรียมตัวกระชั้นชิด
รอให้นางแบบคนสุดท้ายเดินออกจากเวที เจียงหนานจึงเดินย้อนกลับไปหลังเวทีตามทางเดิน
ทันทีที่ก้าวเข้าประตูห้องเตรียมตัวหลังเวที เจียงลี่ลี่กับเซี่ยฮวนก็รีบเดินเข้ามาหา
“หนานหนาน เธอสุดยอดมาก พูดได้ดีจริง ๆ!” เจียงลี่ลี่ฟังภาษาอังกฤษไม่รู้เรื่อง แต่เมื่อครู่ซูเฟยอวี่มีล่ามคอยแปลให้ฟังอยู่ข้าง ๆ พวกเธอจึงได้ยินด้วยเหมือนกัน
เจียงหนานก้าวเข้าไปหาแล้วกอดเธอเบา ๆ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม “ขอบคุณนะคะพี่”
เซี่ยฮวนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นแล้วก็รีบกางแขนเข้ามาขอกอด เจียงหนานจึงโอบเธอไว้เช่นกัน
หลังกอดเสร็จ เซี่ยฮวนก็ยิ้มตาเป็นประกาย เดินตามเจียงหนานไปพลางชมไม่หยุด
“เจียงหนาน เธอเก่งเกินไปแล้ว! ฉันไม่รู้เลยว่าภาษาอังกฤษเธอจะดีขนาดนี้! ฉันเคยอยู่ต่างประเทศตั้งปีหนึ่ง ภาษาอังกฤษฉันเทียบกับเธอไม่ติดเลย! คราวนี้ไลฟ์ของเธอต้องดังไปทั่วโลกแน่!”
เจียงหนานถูกคำพูดของเธอทำให้ขำ จึงหยอกเล่นว่า “ขอบใจนะ ถึงกับวางแผนตลาดต่างประเทศให้ฉันล่วงหน้าเลย”
เซี่ยฮวนฟังออกว่าเธอพูดเล่น ก็เงยหน้าหัวเราะเสียงดังทันที “แน่นอนอยู่แล้ว ต่อไปฉันจะไปบุกตลาดทั่วโลกกับเธอเอง!”