เจ้าหน้าที่จากตัวเมืองลงพื้นที่เดินสำรวจหมู่บ้านซิ่วสุ่ยจนทั่ว พอตกบ่ายก็เดินทางมาถึงบ้านเจียงหนาน
เจ้าหน้าที่ที่มามีทั้งหมดสามคน ชายวัยกลางคนที่อายุมากที่สุดอายุสี่สิบกว่า ดูท่าทางใจดีมาก
ส่วนอีกสองคนเป็นชายหญิงวัยยี่สิบกว่า ทั้งคู่ถือสมุดจดแบบกระดาษไว้บันทึกข้อมูล
เจียงหนานเชิญเจ้าหน้าที่ทั้งสามให้นั่งลง
ซ่งอันฉินกับเจียงลี่ลี่หาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ท่าทางค่อนข้างเกร็ง
ชายวัยกลางคนยิ้มอย่างเป็นมิตร ก่อนเอ่ยกับทุกคนว่า
“ผมหวังเจี้ยน ผู้อำนวยการสำนักงานเศรษฐกิจประจำเมือง สองคนนี้เป็นเจ้าหน้าที่ของสำนักงานเศรษฐกิจเหมือนกัน ชื่อหวังเสี่ยวหยางกับจ้าวม่าน วันนี้พวกเรามาเพื่อสอบถามและตรวจสอบข้อมูลบางอย่างที่คุณเจียงหนานเคยแจ้งไว้กับทางเมือง ทุกคนไม่ต้องเกร็งนะครับ”
เจียงหนานทักทายอย่างสุภาพ “สวัสดีค่ะ ผู้อำนวยการหวัง สวัสดีค่ะเจ้าหน้าที่ทั้งสองคน”
แม้เจียงหนานจะไม่ได้ตื่นเต้นเท่าแม่กับพี่สาว แต่ถึงอย่างไรก็นี่เป็นครั้งแรกที่เธอต้องติดต่อกับเจ้าหน้าที่รัฐ ในใจก็ยังไม่ค่อยมั่นใจอยู่บ้าง
เพราะความรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ของเธอมีจำกัดมาก ที่พอรู้ก็ได้ยินคนเล่าหรือดูจากคลิปออนไลน์ ในความเข้าใจของเธอ คนกลุ่มนี้น่าจะชอบพูดจาเป็นทางการและเข้าถึงยาก
หญิงสาวที่นั่งข้างผู้อำนวยการหวังมองเจียงหนานแล้วยิ้มมาตั้งแต่ก้าวเข้าประตู พอนั่งลงแล้วก็ยังยิ้มให้เธอไม่หยุด
เจียงหนานไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงยิ้มให้เธอ จึงลูบหน้าเบา ๆ ไม่แน่ใจว่ามีอะไรติดอยู่หรือเปล่า
ผู้อำนวยการหวังมองเจียงหนานพลางยิ้ม “สวัสดีคุณเจียงหนาน เมื่อกี้ผมลืมแนะนำไป จ้าวม่านเป็นแฟนคลับของคุณ ได้ยินว่าเธอดูไลฟ์ของคุณบ่อยมาก”