หวงเหวินฮั่นเห็นเฝิงเปียวเรียก จึงหันไปบอกเด็กหนุ่มที่กำลังนั่งยอง ๆ แพ็กของอยู่กับพื้นว่า “เสี่ยวหาน พักก่อนเถอะ ช่วยส่งพัสดุให้คุณผู้หญิงคนนี้หน่อย”
เด็กหนุ่มขานรับแล้วลุกขึ้นจากกองพัสดุ อายุยังไม่มาก ใบหน้าดูอ่อนเยาว์ไร้เดียงสา
หวงเหวินฮั่นเดินออกไป เฝิงเปียวส่งบุหรี่ให้เขามวนหนึ่ง ทั้งสองยืนสูบบุหรี่กันอยู่ข้างทาง
หวงเหวินฮั่นถามอย่างสงสัย “เปียว นายเรียกฉันออกมาทำไม ไม่เห็นเหรอว่ามีลูกค้าเข้าร้าน”
ปกติเฝิงเปียวเป็นคนหัวไว รู้จักเอาตัวรอดและเลือกผลประโยชน์เก่ง อยู่ ๆ เรียกหวงเหวินฮั่นออกมาตอนนี้ คงมีเจตนาอะไรสักอย่าง
หวงเหวินฮั่นรู้อยู่แล้ว ถึงได้เดินออกมา
เฝิงเปียวพ่นควันยิ้ม ๆ “พี่หวง ขอบคุณฉันก็พอ”
หวงเหวินฮั่นยิ่งงงกว่าเดิม
เขาเหลือบมองเข้าไปในร้าน ส่งสัญญาณบอกว่า “ผู้หญิงที่อยู่ข้างใน ก่อนหน้านี้ให้ฉันไปเก็บพัสดุถึงบ้าน หมู่บ้านซิ่วสุ่ย อยู่ห่างจากเราตั้งสิบกว่ากิโลเมตร แต่ละครั้งก็มีแค่พัสดุหนึ่งสองชิ้น ค่าส่งที่ได้มายังไม่พอค่าน้ำมันเลย”
คราวนี้หวงเหวินฮั่นถึงเข้าใจว่าเฝิงเปียวหมายถึงอะไร จึงถามว่า “นายไม่รับส่งให้เธอแล้ว เธอก็เลยมาหาฉันแทนงั้นเหรอ”
เฝิงเปียวพยักหน้า “เดี๋ยวเธอต้องถามนายเรื่องไปรับพัสดุถึงบ้านแน่ บอกไปเลยว่าไม่ไปรับ ยุ่งยากจะตาย เมื่อวานฉันไปช้าไปหน่อย ยังขู่ว่าจะร้องเรียนฉันด้วย”
หวงเหวินฮั่นหรี่ตาสูบบุหรี่หนึ่งที “เธอก็เรื่องมากจริง ๆ แต่นายแน่ใจนะว่าธุรกิจเธอไปไม่รอด ต่อไปจะไม่รุ่งขึ้นมาหรือไง”
ใคร ๆ ก็รู้ว่าถ้าธุรกิจออนไลน์ไปได้สวย ก็ทำเงินได้มหาศาล