คืนนี้สินค้าที่เจียงหนานนำมาวางขายมีมากกว่าปกติไม่น้อย แต่เธอควบคุมจังหวะไลฟ์ได้กระชับ เวลาเลิกไลฟ์จึงแทบไม่ต่างจากทุกวัน
หลังวางขายสินค้าชิ้นสุดท้าย เจียงหนานก็ยิ้มอ่อนโยนให้กล้อง
“ทุกคนในห้องไลฟ์ ขอบคุณที่สนับสนุนและอยู่เป็นเพื่อนกันนะคะ ไลฟ์วันนี้จบลงเพียงเท่านี้ค่ะ”
“ทุกคนทำงานหนักกันมาตลอดทั้งปี ช่วงวันหยุดตรุษจีนก็พักผ่อนให้เต็มที่ ขอให้ปีใหม่นี้ไร้กังวล ปลอดภัยราบรื่นตลอดปี แล้วหลังปีใหม่เราค่อยเจอกันอีกนะคะ บ๊ายบายค่ะ”
ข้อความจากผู้ชมเต็มหน้าจอไปหมด ทุกคนต่างอาลัยอาวรณ์ เจียงหนานจึงยิ้มพูดคุยต่ออีกสองสามประโยค ก่อนจะปิดไลฟ์
ตลอดทั้งไลฟ์ สองพี่น้องเซี่ยฮวนเฝ้าอยู่ข้าง ๆ กินตั้งแต่ต้นจนจบ พอไลฟ์เลิก เซี่ยฮวนก็อิ่มจนต้องพยุงตัวกับกำแพง ค่อย ๆ ยืดตัวขึ้นมา
คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายที่พวกเขาจะอยู่ที่นี่ พรุ่งนี้เช้าต้องขึ้นเครื่องกลับไปฉลองปีใหม่
“กินอิ่มเกินไปแล้ว อึดอัดจนท้องจะระเบิดอยู่แล้ว” เซี่ยฮวนลูบท้อง พลางหันไปมองเซี่ยชิงด้วยดวงตายิ้มโค้ง “แล้วนายล่ะ อิ่มจนจุกไหม?”
แม้เซี่ยชิงจะอยู่ในวัยที่กินจุ แต่คืนนี้เขาก็กินไปไม่น้อยจริง ๆ จึงพยักหน้าเช่นกัน
เจียงหนานเห็นท่าทางของสองพี่น้องก็อดหัวเราะไม่ได้ ลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “คราวหน้าอย่ากินเยอะขนาดนี้อีกนะ กินมากไปจะทรมาน ชอบอะไรก็เลือกเอากลับไปบ้างสิ”
ตอนนี้เจียงหนานขายของผ่านไลฟ์ได้จำนวนไม่น้อย แถมยังมีสินค้าตัวอย่างอยู่มาก แบ่งให้ทั้งสองคนบ้างก็ไม่ลำบากเลย
เซี่ยฮวนรีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่ได้หรอก ฉันกินของเธอไปตั้งเยอะแล้ว จะเอากลับไปอีกได้ยังไง”
เซี่ยฮวนบอกลาอย่างไม่อ้อมค้อม “เจียงหนาน ฉันกับน้องชายจะกลับโรงแรมแล้ว พรุ่งนี้ต้องขึ้นเครื่องรอบเช้า ไว้หลังปีใหม่ค่อยเจอกันนะ”